Φεύγει ..

Γεννήθηκα εκεί που τα τριαντάφυλλα δεν ανθίζουν, μέθυσα από τα δάκρυα της βροχής, ερωτεύτηκα τη θάλασσα και ταξίδεψα σε ουρανούς ξεχασμένους. Από τότε υπηρετώ το φεγγάρι με την πένα και την καρδιά μου.

------------------------------இڿڰۣ-ڰۣ—------

Νύχτα κρύα σαν και αυτή, από μετάξι
Πως γίνεται η πένα απόψε να νυστάξει;
Στις φλέβες της κυλά επάγρυπνο μελάνι
Τα χνάρια της εκεί, όπου κανείς άλλος δεν φτάνει

Ο χρόνος κύλησε & έμοιαζε με χάδι
Έγινε η ανάμνηση, σκιά μες το σκοτάδι
Τρίτης ξημέρωμα & λίγο πριν χαράξει
Ο κόμπος έγινε θηλιά, της απουσίας πράξη

Ψάχνω τα λόγια τα σωστά
Μα στο χαρτί η λέξη άδεια
Στου κόσμου τα ανείπωτα μπροστά
Γεμίσανε και αυτή θαρρείς σημάδια

Φεύγεις, σαν το λεπτό που γρήγορα αλλάζει
Σε ένα πριν και ένα μετά 

Που δίχως φρένα πια καλπάζει.
Φεύγεις και ο χρόνος μου ζητά
Την κόλλα αυτή να σκίσω

Στέκει απ'την άλλη και κοιτά
Αναμνήσεις που νωπές θα τις αφήσω

Φεύγει, χαμογελά & πάει να δακρύσει
Μα είναι ξέρω δυνατή ποτέ δεν θα λυγίσει
Το θάρρος στην καρδιά της κουβαλάει
Με τη ψυχή & όχι τα μάτια σε κοιτάει

Φεύγει, και θάμπωσε στο τέλος το μελάνι
Το δάκρυ, λύτρωση σε ετούτη την πλεκτάνη
Για όσους φεύγουνε και πίσω δεν γυρίζουν
Και έχουν κάτι αληθινό, για πάντα να θυμίζουν ..

                                                                                                                                           ~ΙτΡ

Φτερούγισε & εχάθη ..

Γεννήθηκα εκεί που τα τριαντάφυλλα δεν ανθίζουν, μέθυσα από τα δάκρυα της βροχής, ερωτεύτηκα τη θάλασσα και ταξίδεψα σε ουρανούς ξεχασμένους. Από τότε υπηρετώ το φεγγάρι με την πένα και την καρδιά μου.

------------------------------இڿڰۣ-ڰۣ—------

"Φτερούγισε και εχάθη, όπως χάνεται κάθε τι που κουβαλά στη σάρκα του το όνειρο και στα φτερά του την αλμύρα της λευτεριάς. ~"

Να είναι μήπως φως;
Που κυβερνά τον κόσμο τούτο;

Δειλά του εραστή ακούω το λαούτο

Νότες να χάνονται, να σβήνουν στο σκοτάδι

Σαν άναρχο θαρρείς ονείρων το κοπάδι

Μες τη σιωπή, 

Που κυβερνά, απόλυτα ο τρόμος

Ποιος ξέρει τελικά που οδηγεί ο δρόμος;

Και αν ..

Είμαστε περαστικοί, τόσο απλοί διαβάτες

Ποιος κουβαλά τον ουρανό στις ξένες τούτες πλάτες;

Τα αστέρια προσευχή ποιος -πες μου- θα τα κάνει;

Που σεργιανούν κάθε νυχτιά σ'απάνεμο λιμάνι.

Ποιος;
Ικέτης θα γενεί στα πόδια της να πέσει

Εσύ και φάρος του, και θάλασσα να πλεύσει

Στα πέλαγα σου, τα πανιά του κυματίζουν

Πυξίδα σε έναν κόσμο που λίγοι πια ελπίζουν.

Μα πριν ..

Χαθεί και αυτός, το λίκνο του πριν σβήσει

Το φως που κλέβει η ανατολή πριν απ'τη δύση

Μίλα του!
Με λόγια τρυφερά, για όσα φοβάσαι και ελπίζεις

Τα δάκρυα είναι δύναμη ποτέ μη τα σκουπίζεις

Ο κόσμος είναι άδικος, γλυκιά μου το γνωρίζει

Μα ο τρελός και ο ποιητής πάντα θα ελπίζει ..

                                                                                                                                           ~ΙτΡ