Σήμερα είναι μια άλλη μέρα ..

Αγαπητό ημερολόγιο,

                            

.. இڿ-ڿڰۣ ..

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Από κάθε άποψη.

.. இڿ-ڿڰۣ ..

                            

Δεν είναι πως τα έβαλα για πρώτη φορά με τους φόβους μου. Οι σελίδες σου γεμίσανε από τις μάχες που έδωσα. Κρατάνε συντροφιά στα πιο κρυφά μου μυστικά, στις πιο μεγάλες μου αλήθειες. Στα στενά σου, υπάρχουν σκοτεινές γωνιές που ούτε εγώ δεν τολμώ να τριγυρίσω. Στην αφή σου υπάρχει κάτι σκληρό και επικριτικό, αναζητάς και εσύ την λύτρωση; Όχι.

Σήμερα σου γράφω για να σου πω -με όσα φτωχά κατέχω. Με λέξεις. Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω πιστέ μου συνοδοιπόρε για όλες αυτές τις στιγμές της βουβής σου συντροφιάς. Για όλες αυτές τις παρήγορες σου σκέψεις ανάμεσα σε στίχους, σε σκονισμένες σελίδες και σε ξεχασμένους χτύπους της καρδιάς.

Έναν φίλο καρδιακό μόνο με θλίψη μπορείς να τον αποχωριστείς. Μα είναι  γλυκιά η ελευθερία αυτή για εσένα. Να γεμίζουν οι σκοτεινές σου γωνιές με το φως της ελπίδας ξανά. Να ντυθούν με χρώμα οι βουβές οι λέξεις που κουβαλάς. Να πετάξεις ψηλά δίχως το βάρος ενός καλά κρυμμένου μυστικού.

Αυτή η καρδιά -αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν βολεύεται να ζει πια με τον φόβο.

Λαχταρά έναν κόσμο διαφορετικό και θα δώσει τον κάθε της χτύπο για να τον οικοδομήσει

Αυτό το βλέμμα δεν βολεύεται να αντικρίζει πια τον οίκτο και τη δυσπιστία.

Ποθεί ότι ξεπλένει μονάχα η σπίθα ενός ονείρου τρελού, μιας ελπίδας που φτερουγίζει σαν άγριο πουλί.

Αυτή η ψυχή δεν βολεύεται πια με τα ψίχουλα που της πετάνε.

Την έλκει κάτι πνευματικό και άφθαρτο, αυτή είναι η τροφή της.

Ο δρόμος, ο πιο δύσκολος πέρασε. 

Πήρα κάτι από την σκληράδα των σελίδων σου και έγινα σκληρός και εγώ απέναντι στον εαυτό μου. 

Πήρα κάτι από το επικριτικό σου άγγιγμα και έγινα και εγώ επικριτικός σε ότι δεν χωρούσε στις ιστορίες μου. 

Σε ότι γέμιζε θόρυβο της βουβές στιγμές της γαλήνης μου.

Ο δρόμος γέμισε τριαντάφυλλα.

Κατακόκκινα σαν τα άλικα χείλη μιας νεράιδας.

Ευωδιαστά σαν ζωή που κατακλύζει ένα νεογέννητο. Όταν μόλις αντικρίζει το φως της Ζωής. 

Λίγοι θα κοντοσταθούν -αγαπημένο μου ημερολόγιο. Λίγοι θα κοιτάξουν. Λιγότεροι θα θαυμάσουν.

Μα αυτή είναι και η ομορφιά. 

Ο λόγος που σου γράφω. 

Οι σελίδες σου φτιάχτηκαν για να κουβαλούν αλήθειες που δεν μπορούν όλοι να συλλαβίσουν. 

Χρώματα που μοιάζουν με αναστεναγμούς στους Χρόνου τα καμώματα. 

Συλλαβές και λέξεις, που θα ξεχαστούν πριν τολμήσεις καν να τις πιστέψεις. 

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.

Σήμερα είμαστε ελεύθεροι. 

Να βλέπουμε τα τριαντάφυλλα, εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν τα αγκάθια .. 

                                                                                                                                           ~ΙτΡ