Φεύγει ..

Γεννήθηκα εκεί που τα τριαντάφυλλα δεν ανθίζουν, μέθυσα από τα δάκρυα της βροχής, ερωτεύτηκα τη θάλασσα και ταξίδεψα σε ουρανούς ξεχασμένους. Από τότε υπηρετώ το φεγγάρι με την πένα και την καρδιά μου.

------------------------------இڿڰۣ-ڰۣ—------

Νύχτα κρύα σαν και αυτή, από μετάξι
Πως γίνεται η πένα απόψε να νυστάξει;
Στις φλέβες της κυλά επάγρυπνο μελάνι
Τα χνάρια της εκεί, όπου κανείς άλλος δεν φτάνει

Ο χρόνος κύλησε & έμοιαζε με χάδι
Έγινε η ανάμνηση, σκιά μες το σκοτάδι
Τρίτης ξημέρωμα & λίγο πριν χαράξει
Ο κόμπος έγινε θηλιά, της απουσίας πράξη

Ψάχνω τα λόγια τα σωστά
Μα στο χαρτί η λέξη άδεια
Στου κόσμου τα ανείπωτα μπροστά
Γεμίσανε και αυτή θαρρείς σημάδια

Φεύγεις, σαν το λεπτό που γρήγορα αλλάζει
Σε ένα πριν και ένα μετά 

Που δίχως φρένα πια καλπάζει.
Φεύγεις και ο χρόνος μου ζητά
Την κόλλα αυτή να σκίσω

Στέκει απ'την άλλη και κοιτά
Αναμνήσεις που νωπές θα τις αφήσω

Φεύγει, χαμογελά & πάει να δακρύσει
Μα είναι ξέρω δυνατή ποτέ δεν θα λυγίσει
Το θάρρος στην καρδιά της κουβαλάει
Με τη ψυχή & όχι τα μάτια σε κοιτάει

Φεύγει, και θάμπωσε στο τέλος το μελάνι
Το δάκρυ, λύτρωση σε ετούτη την πλεκτάνη
Για όσους φεύγουνε και πίσω δεν γυρίζουν
Και έχουν κάτι αληθινό, για πάντα να θυμίζουν ..

                                                                                                                                           ~ΙτΡ

Φτερούγισε & εχάθη ..

Γεννήθηκα εκεί που τα τριαντάφυλλα δεν ανθίζουν, μέθυσα από τα δάκρυα της βροχής, ερωτεύτηκα τη θάλασσα και ταξίδεψα σε ουρανούς ξεχασμένους. Από τότε υπηρετώ το φεγγάρι με την πένα και την καρδιά μου.

------------------------------இڿڰۣ-ڰۣ—------

"Φτερούγισε και εχάθη, όπως χάνεται κάθε τι που κουβαλά στη σάρκα του το όνειρο και στα φτερά του την αλμύρα της λευτεριάς. ~"

Να είναι μήπως φως;
Που κυβερνά τον κόσμο τούτο;

Δειλά του εραστή ακούω το λαούτο

Νότες να χάνονται, να σβήνουν στο σκοτάδι

Σαν άναρχο θαρρείς ονείρων το κοπάδι

Μες τη σιωπή, 

Που κυβερνά, απόλυτα ο τρόμος

Ποιος ξέρει τελικά που οδηγεί ο δρόμος;

Και αν ..

Είμαστε περαστικοί, τόσο απλοί διαβάτες

Ποιος κουβαλά τον ουρανό στις ξένες τούτες πλάτες;

Τα αστέρια προσευχή ποιος -πες μου- θα τα κάνει;

Που σεργιανούν κάθε νυχτιά σ'απάνεμο λιμάνι.

Ποιος;
Ικέτης θα γενεί στα πόδια της να πέσει

Εσύ και φάρος του, και θάλασσα να πλεύσει

Στα πέλαγα σου, τα πανιά του κυματίζουν

Πυξίδα σε έναν κόσμο που λίγοι πια ελπίζουν.

Μα πριν ..

Χαθεί και αυτός, το λίκνο του πριν σβήσει

Το φως που κλέβει η ανατολή πριν απ'τη δύση

Μίλα του!
Με λόγια τρυφερά, για όσα φοβάσαι και ελπίζεις

Τα δάκρυα είναι δύναμη ποτέ μη τα σκουπίζεις

Ο κόσμος είναι άδικος, γλυκιά μου το γνωρίζει

Μα ο τρελός και ο ποιητής πάντα θα ελπίζει ..

                                                                                                                                           ~ΙτΡ

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα ..

Αγαπητό ημερολόγιο,

                            

.. இڿ-ڿڰۣ ..

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Από κάθε άποψη.

.. இڿ-ڿڰۣ ..

                            

Δεν είναι πως τα έβαλα για πρώτη φορά με τους φόβους μου. Οι σελίδες σου γεμίσανε από τις μάχες που έδωσα. Κρατάνε συντροφιά στα πιο κρυφά μου μυστικά, στις πιο μεγάλες μου αλήθειες. Στα στενά σου, υπάρχουν σκοτεινές γωνιές που ούτε εγώ δεν τολμώ να τριγυρίσω. Στην αφή σου υπάρχει κάτι σκληρό και επικριτικό, αναζητάς και εσύ την λύτρωση; Όχι.

Σήμερα σου γράφω για να σου πω -με όσα φτωχά κατέχω. Με λέξεις. Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω πιστέ μου συνοδοιπόρε για όλες αυτές τις στιγμές της βουβής σου συντροφιάς. Για όλες αυτές τις παρήγορες σου σκέψεις ανάμεσα σε στίχους, σε σκονισμένες σελίδες και σε ξεχασμένους χτύπους της καρδιάς.

Έναν φίλο καρδιακό μόνο με θλίψη μπορείς να τον αποχωριστείς. Μα είναι  γλυκιά η ελευθερία αυτή για εσένα. Να γεμίζουν οι σκοτεινές σου γωνιές με το φως της ελπίδας ξανά. Να ντυθούν με χρώμα οι βουβές οι λέξεις που κουβαλάς. Να πετάξεις ψηλά δίχως το βάρος ενός καλά κρυμμένου μυστικού.

Αυτή η καρδιά -αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν βολεύεται να ζει πια με τον φόβο.

Λαχταρά έναν κόσμο διαφορετικό και θα δώσει τον κάθε της χτύπο για να τον οικοδομήσει

Αυτό το βλέμμα δεν βολεύεται να αντικρίζει πια τον οίκτο και τη δυσπιστία.

Ποθεί ότι ξεπλένει μονάχα η σπίθα ενός ονείρου τρελού, μιας ελπίδας που φτερουγίζει σαν άγριο πουλί.

Αυτή η ψυχή δεν βολεύεται πια με τα ψίχουλα που της πετάνε.

Την έλκει κάτι πνευματικό και άφθαρτο, αυτή είναι η τροφή της.

Ο δρόμος, ο πιο δύσκολος πέρασε. 

Πήρα κάτι από την σκληράδα των σελίδων σου και έγινα σκληρός και εγώ απέναντι στον εαυτό μου. 

Πήρα κάτι από το επικριτικό σου άγγιγμα και έγινα και εγώ επικριτικός σε ότι δεν χωρούσε στις ιστορίες μου. 

Σε ότι γέμιζε θόρυβο της βουβές στιγμές της γαλήνης μου.

Ο δρόμος γέμισε τριαντάφυλλα.

Κατακόκκινα σαν τα άλικα χείλη μιας νεράιδας.

Ευωδιαστά σαν ζωή που κατακλύζει ένα νεογέννητο. Όταν μόλις αντικρίζει το φως της Ζωής. 

Λίγοι θα κοντοσταθούν -αγαπημένο μου ημερολόγιο. Λίγοι θα κοιτάξουν. Λιγότεροι θα θαυμάσουν.

Μα αυτή είναι και η ομορφιά. 

Ο λόγος που σου γράφω. 

Οι σελίδες σου φτιάχτηκαν για να κουβαλούν αλήθειες που δεν μπορούν όλοι να συλλαβίσουν. 

Χρώματα που μοιάζουν με αναστεναγμούς στους Χρόνου τα καμώματα. 

Συλλαβές και λέξεις, που θα ξεχαστούν πριν τολμήσεις καν να τις πιστέψεις. 

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.

Σήμερα είμαστε ελεύθεροι. 

Να βλέπουμε τα τριαντάφυλλα, εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν τα αγκάθια .. 

                                                                                                                                           ~ΙτΡ