Σ'ακρογιάλι ερημωμένο ..

                       .. σ'ακρογιάλι ερημωμένο

                       Φύσα αγέρα τ' άνθη της ..

                          .. με ένα ρόδο μυρωμένο  

                       Να ξεπλένω όλα τα πάθη της ..
                          .. σε πελάγη και ουρανούς
                       Ψάχνω χρώμα και μελάνι ..
                          .. μα σε κήπους σαν αυτούς
                       Μοιάζει η ομορφιά με πλάνη ..
                          .. σ'ακρωτήρια τη ζητούσα
                        Και η εκείνη με οδηγούσε ..
                         .. φάρο στη ψυχή κρατούσα
                        Σαν σειρήνα με μεθούσε ..
                          .. σ'αστερισμούς το έγραψα
                       Καθώς η νύχτα ξημερώνει ..
                          .. σαν τριαντάφυλλο έθαψα
                      Τον Χρόνο που τελειώνει ..

                         .. σε μια σπηλιά θα περιμένει
                      Θα έχω κρύψει ένα κοχύλι ..
                         .. με μια ανάμνηση θαμμένη

                      *Τη ζωή μου που φυλάς ..
                           στα άλικα σου δυο χείλη ..*

Η φυγή ...

Η φυγή δεν είναι λύση. Το να φεύγει κάποιος και να εγκαταλείπει δεν διαφέρει σε τίποτε από αυτόν που επιλέγει την αυτοκτονία σαν λύση των προβλημάτων του. Δεν κάνεις τίποτε καλό και δεν προσφέρεις τίποτε καλό με την επιλογή είτε του ενός είτε του άλλου. Αν προσπαθήσουμε να δούμε τα καλά που έχει η Πατρίδα μας και όχι τα άσχημα που μας ενοχλούν δίπλα μας απέναντι γύρω μας, τότε ίσως την αγαπήσουμε περισσότερο. Γιατί αυτήν την στιγμή χρειάζεται την αγάπη μας, την δύναμη της ψυχής μας και το είναι μας. 

Αν σκεφτούμε ότι σε όλο αυτό φταίει η νοοτροπία μας σαν άνθρωποι και το σκεπτικό μας, που μεγάλωσαν οι γονείς μας, που μας μεγάλωσαν στην συνέχεια κι αυτοί και που κουβαλάμε όπου πάμε, αν σκεφτούμε ότι εμείς τόσα χρόνια με την ψήφο μας και οι παλαιότεροι με την δική τους έφεραν μια χώρα στο χείλος του γκρεμού, τότε δεν πρέπει να κατηγοράμε κανέναν παρα τους ίδιους τους εαυτούς μας. Εμας που τώρα αποοιούμαστε τα πάντα και ψάχνουμε την εξοδο απεγνωσμένα και κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια γιατι έτσι θέλουμε πιστεύοντας οτι δεν έχουμε ευκαιρίες εδώ.

Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε ότι πρέπει να δώσουμε ευκαιρία στην ίδια μας την Πατρίδα να ζήσει με το να σταθούμε δίπλα της και να πολεμήσουμε γιαυτήν μιας και κάποιοι την πρόδωσαν; Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε το *Εγώ* μας, τον εαυτό μας και τι συμφέρει την τσέπη μας και να κοιτάξουμε το σύνολο και πως θα σώσουμε την υπόστασή μας, την Πατρίδα μας από αυτούς που θέλουν να την σκοτώσουν; Λέω μήπως είναι καιρός να βγούμε από το καβούκι μας και να σταματήσουμε να μιξοκλαίμε και να βρίσκομαι μόνο στραβά σε αυτήν την όμορφη χώρα που γέννησε την Δημοκρατία τον πολιτισμό και την Ελευθερία;

Μη συμβιβαστείς ...

Η ζωή είναι γεμάτη αλλαγές. Άλλες σε τρομάζουν, άλλες σε ωριμάζουν. Οι δειλοί κρύβονται πίσω από τη σκιά των εμποδίων, μα η ζωή κρύβεται στα μεγάλα ρίσκα, στις δύσκολες αποφάσεις και στη στιγμή που δεν έχει "αύριο". Τι θα ήμουν χωρίς την ελπίδα, χωρίς τη δύναμη αυτή να πιστέψω σε κάτι αναπάντεχο, λυτρωτικό, σε κάτι τόσο δυνατό όσο η αγάπη; Μη συμβιβαστείς, ζήσε, αγάπα, νιώσε, δυστυχώς η ζωή είναι μια και οι στιγμές ελάχιστες, δεν ξέρεις ποια από αυτές θα αλλάξει όλη της την ροή, δεν ξέρεις ποια καρδιά χτυπά για εσένα αν δεν αφήσεις πρώτα τη δική σου καρδιά να χτυπήσει όσο πιο δυνατά μπορεί ...