Η δύναμη της θέλησης

«Φταίω, ίσως φταίω … καρδιά μου σε άφησα απροστάτευτη.» 

Φτάνοντας σε ένα σημείο που ο έλεγχος χάνεται και η γλώσσα οπλίζει για να κατακερματίζει, μπόρεσα να σταματήσω, μπόρεσα να θυμηθώ ποιος είμαι, τι ζητάω από τον εαυτό μου. Και δεν ήταν αυτό, ποτέ δεν θα είναι αυτό. Πέρασαν χρόνια, θα έρθουν για να φύγουν και άλλα, και κάποιες υποσχέσεις που δόθηκαν είναι απαράβατες. Πολλοί ξεχνάνε και αλλάζουν για να προσαρμοστούν στις δυσκολίες, εγώ θυμάμαι, ίσως η μνήμη να είναι η κατάρα και η ευλογία μου, θυμάμαι τι με πόνεσε, θυμάμαι τι με έκανε χαρούμενο, τα θυμάμαι έντονα. 

Δίχως τα βιώματα και τις εμπειρίες μου δεν θα ήμουν εγώ, θα άλλαζα συνέχεια μορφές για να προσαρμοστώ σε αυτό που θέλουν, μα δεν είμαι εγώ αυτός. Έχω ελαττώματα, και έχω κάνει πολλά σφάλματα, δρω παρορμητικά με γνώμονα την καρδιά και ελάχιστα τη λογική, στηρίζω τα πιστεύω μου και γίνομαι δογματικός, μα δίχως αυτά θα ήμουν ένα άδειο «τίποτα» και δόξα τον Θεό από τέτοια έχει πολλά ο κόσμος μας. Ζητάω όμως από όσους με κρίνουν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Έκανα ποτέ κάτι με κακία στην καρδιά; 

Οι πράξεις μου αν όχι καλοσύνη προδίδουν ανιδιοτέλεια, χαρακτηριστικό που σε έναν κόσμο σαθρό και γεμάτο συμφεροντολόγους θα έπρεπε να θεωρείται πολύτιμο, δεν έβαλα και δεν πρόκειται να βάλω ποτέ το «εγώ» πάνω από το «εμείς» γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού μου, κρατάω πάντα τη σκέψη ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμένα, έχω ανάγκη και τους υπόλοιπους, όπως και αυτοί με έχουν ανάγκη, είμαστε άνθρωποι. Όχι κάποιο βάρβαρο και απολίτιστο είδος δίχως συναισθήματα.Μπορώ να σκεφτώ περισσότερες από μια φορές που θα μπορούσα να διαλέξω τον εύκολο δρόμο, ήταν μια ανάσα μακριά, και θα με γλύτωνε κόπο και πόνο. 

Ο συμβιβασμός όμως δεν είναι για εμένα, προτιμώ να με προδώσουν οι δυνάμεις μου παρά να προδώσω τα ιδανικά μου, υπάρχει λόγος που το όνομα μου περιέχει το –ιππότης-. Δεν μου αρέσει η περιαυτολογία, ούτε οι τίτλοι, μου αρέσει να είμαι κάτι παραπάνω από αυτό που μπορώ, να είμαι αυτό που θέλω. Το εύκολο είναι το σύντομο που μπορεί να το έχουν όλοι και θα κρατήσει λίγο, δεν λέω ότι είμαι για τα δύσκολα, αλλά όταν θέλω κάτι και ξέρω πως αξίζει δίνω τον καλύτερο μου εαυτό για να το αποκτήσω. Πόσοι μπορούν να ισχυριστούν ότι προσπάθησαν, σε μια χαμένη μάχη? Πόσοι άκουσαν την καρδιά τους, και είπαν «όχι πια» στην λογική? Δεν ξέρω ειλικρινά. Φιλοσοφώ τις επιλογές μου, όχι για να μπορώ να κρίνω τις επιλογές των άλλων, αλλά για να φτάσω σε ένα βαθύτερο επίπεδο αυτογνωσίας για να γίνω καλύτερος από ότι ήμουν χτες. Όταν ξέρεις τι είσαι και τι ζητάς δεν το διαπραγματεύεσαι, όσο δελεαστικοί οι όροι, όσα δύσκολα μονοπάτια και αν πρέπει να διαβείς. 

Είσαι αυτό που θες, όχι αυτό που πρέπει σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων. Δεν έχω να κερδίσω κάτι, και όμως έχω κερδίσει τα πάντα, την ολοκλήρωση του να δίνεις και να συνεισφέρεις γιατί μπορείς, γιατί έτσι αισθάνεσαι, δίχως δεύτερη «εγκεφαλική σκέψη» αλλά στην πρώτη σκέψη της καρδιάς. Αν ποτέ ζήτησα κάτι, ήταν να μου επιτρέπεται να δίνω. Ναι κάποιοι ταυτίζουν την καλοσύνη μου με τη βλακεία, δεν τους αδικώ, ο κόσμος τους έχεις φερθεί τόσο άσχημα που δεν μπορούν να δουν καθαρά μια πράξη που βγαίνει από την καρδιά. Κάποιοι με εκμεταλλεύτηκαν και κάποιοι ακόμα με εκμεταλλεύονται μα δεν κρατάω κακία ούτε σε αυτούς, δεν νιώθω την ανάγκη να αιτιολογήσω τις πράξεις μου, και ποτέ δεν θα το κάνω. Σέβομαι τις αρχές, τις αξίες και τα πιστεύω του καθενός και το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να ζητήσω από τους άλλους το ίδιο. Δεν ζητάω κατανόηση, είναι δύσκολο να κατανοήσεις τον εαυτό σου, πόσο μάλλον τους άλλους. Ζητάω απλά αναγνώριση, για όσους στοχεύουν και ρίχνουν, έπειτα από όλα αυτά, το αξίζω?