Σιωπηλό απόγευμα, το αεράκι χαϊδεύει απαλά τα μάγουλα μου καθώς χαζεύω τον ορίζοντα. Η ηρεμία που προσπαθεί να επιβάλει το τοπίο έρχεται σε σύγκρουση με τα αγρίμια που παλεύουν να σκίσουν την ψυχή μου στα δυο. Κάποτε, θυμάμαι τις μέρες που ήμουν ανέμελος και μπορούσα να χαμογελάσω, να ζήσω, να νιώσω ότι ο χρόνος δεν έτρεχε μπροστά μου αλλά περπατούσε δίπλα μου και μαζί ζωγραφίζαμε το μονοπάτι μας. Κάποτε ήμουν αυτός που χαμογελούσε και έδινε το χαμόγελο στο πρόσωπο των άλλων, μια αθώα ύπαρξη γεμάτη όνειρα, θέληση για ζωή. Τότε είχα λιγότερα άτομα στη ζωή μου αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει μοναξιά ή δυστυχία...
Η ζωή είναι όμως σαν τον δρόμο, δεν υπάρχουν μόνο ευθείες, υπάρχουν και στροφές. Μάλλον η δική μου στροφή με τον καιρό με έβγαλε σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω, έναν κόσμο τελείως διαφορετικό. Τώρα πια κάθε στιγμή είναι μια μαχή, κάθε αναπνοή ένας αγώνας για επιβίωση και ένα χαμόγελο, όσο τρελό και αν ακουστεί είναι πιο πολύτιμο και από κόσμημα αν το βρει κανείς ζωγραφισμένο στα χείλη μου αλλά να το έστειλε η ψυχή μου εκεί..
Η ζωή είναι όμως σαν τον δρόμο, δεν υπάρχουν μόνο ευθείες, υπάρχουν και στροφές. Μάλλον η δική μου στροφή με τον καιρό με έβγαλε σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω, έναν κόσμο τελείως διαφορετικό. Τώρα πια κάθε στιγμή είναι μια μαχή, κάθε αναπνοή ένας αγώνας για επιβίωση και ένα χαμόγελο, όσο τρελό και αν ακουστεί είναι πιο πολύτιμο και από κόσμημα αν το βρει κανείς ζωγραφισμένο στα χείλη μου αλλά να το έστειλε η ψυχή μου εκεί..
Ωραίο κείμενο! Κι εγώ αναπολώ τις μέρες που το μόνο που με πονούσε ήταν οι γρατζουνιές στα γόνατα!..
ΑπάντησηΔιαγραφή