Η δύναμη της θέλησης

«Φταίω, ίσως φταίω … καρδιά μου σε άφησα απροστάτευτη.» 

Φτάνοντας σε ένα σημείο που ο έλεγχος χάνεται και η γλώσσα οπλίζει για να κατακερματίζει, μπόρεσα να σταματήσω, μπόρεσα να θυμηθώ ποιος είμαι, τι ζητάω από τον εαυτό μου. Και δεν ήταν αυτό, ποτέ δεν θα είναι αυτό. Πέρασαν χρόνια, θα έρθουν για να φύγουν και άλλα, και κάποιες υποσχέσεις που δόθηκαν είναι απαράβατες. Πολλοί ξεχνάνε και αλλάζουν για να προσαρμοστούν στις δυσκολίες, εγώ θυμάμαι, ίσως η μνήμη να είναι η κατάρα και η ευλογία μου, θυμάμαι τι με πόνεσε, θυμάμαι τι με έκανε χαρούμενο, τα θυμάμαι έντονα. 

Δίχως τα βιώματα και τις εμπειρίες μου δεν θα ήμουν εγώ, θα άλλαζα συνέχεια μορφές για να προσαρμοστώ σε αυτό που θέλουν, μα δεν είμαι εγώ αυτός. Έχω ελαττώματα, και έχω κάνει πολλά σφάλματα, δρω παρορμητικά με γνώμονα την καρδιά και ελάχιστα τη λογική, στηρίζω τα πιστεύω μου και γίνομαι δογματικός, μα δίχως αυτά θα ήμουν ένα άδειο «τίποτα» και δόξα τον Θεό από τέτοια έχει πολλά ο κόσμος μας. Ζητάω όμως από όσους με κρίνουν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Έκανα ποτέ κάτι με κακία στην καρδιά; 

Οι πράξεις μου αν όχι καλοσύνη προδίδουν ανιδιοτέλεια, χαρακτηριστικό που σε έναν κόσμο σαθρό και γεμάτο συμφεροντολόγους θα έπρεπε να θεωρείται πολύτιμο, δεν έβαλα και δεν πρόκειται να βάλω ποτέ το «εγώ» πάνω από το «εμείς» γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού μου, κρατάω πάντα τη σκέψη ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμένα, έχω ανάγκη και τους υπόλοιπους, όπως και αυτοί με έχουν ανάγκη, είμαστε άνθρωποι. Όχι κάποιο βάρβαρο και απολίτιστο είδος δίχως συναισθήματα.Μπορώ να σκεφτώ περισσότερες από μια φορές που θα μπορούσα να διαλέξω τον εύκολο δρόμο, ήταν μια ανάσα μακριά, και θα με γλύτωνε κόπο και πόνο. 

Ο συμβιβασμός όμως δεν είναι για εμένα, προτιμώ να με προδώσουν οι δυνάμεις μου παρά να προδώσω τα ιδανικά μου, υπάρχει λόγος που το όνομα μου περιέχει το –ιππότης-. Δεν μου αρέσει η περιαυτολογία, ούτε οι τίτλοι, μου αρέσει να είμαι κάτι παραπάνω από αυτό που μπορώ, να είμαι αυτό που θέλω. Το εύκολο είναι το σύντομο που μπορεί να το έχουν όλοι και θα κρατήσει λίγο, δεν λέω ότι είμαι για τα δύσκολα, αλλά όταν θέλω κάτι και ξέρω πως αξίζει δίνω τον καλύτερο μου εαυτό για να το αποκτήσω. Πόσοι μπορούν να ισχυριστούν ότι προσπάθησαν, σε μια χαμένη μάχη? Πόσοι άκουσαν την καρδιά τους, και είπαν «όχι πια» στην λογική? Δεν ξέρω ειλικρινά. Φιλοσοφώ τις επιλογές μου, όχι για να μπορώ να κρίνω τις επιλογές των άλλων, αλλά για να φτάσω σε ένα βαθύτερο επίπεδο αυτογνωσίας για να γίνω καλύτερος από ότι ήμουν χτες. Όταν ξέρεις τι είσαι και τι ζητάς δεν το διαπραγματεύεσαι, όσο δελεαστικοί οι όροι, όσα δύσκολα μονοπάτια και αν πρέπει να διαβείς. 

Είσαι αυτό που θες, όχι αυτό που πρέπει σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων. Δεν έχω να κερδίσω κάτι, και όμως έχω κερδίσει τα πάντα, την ολοκλήρωση του να δίνεις και να συνεισφέρεις γιατί μπορείς, γιατί έτσι αισθάνεσαι, δίχως δεύτερη «εγκεφαλική σκέψη» αλλά στην πρώτη σκέψη της καρδιάς. Αν ποτέ ζήτησα κάτι, ήταν να μου επιτρέπεται να δίνω. Ναι κάποιοι ταυτίζουν την καλοσύνη μου με τη βλακεία, δεν τους αδικώ, ο κόσμος τους έχεις φερθεί τόσο άσχημα που δεν μπορούν να δουν καθαρά μια πράξη που βγαίνει από την καρδιά. Κάποιοι με εκμεταλλεύτηκαν και κάποιοι ακόμα με εκμεταλλεύονται μα δεν κρατάω κακία ούτε σε αυτούς, δεν νιώθω την ανάγκη να αιτιολογήσω τις πράξεις μου, και ποτέ δεν θα το κάνω. Σέβομαι τις αρχές, τις αξίες και τα πιστεύω του καθενός και το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να ζητήσω από τους άλλους το ίδιο. Δεν ζητάω κατανόηση, είναι δύσκολο να κατανοήσεις τον εαυτό σου, πόσο μάλλον τους άλλους. Ζητάω απλά αναγνώριση, για όσους στοχεύουν και ρίχνουν, έπειτα από όλα αυτά, το αξίζω?

H ευτυχία ...

Η ευτυχία έρχεται σε πολλές μορφές , στην συντροφιά των συγγενών , των φίλων , στο αίσθημα που νιώθεις να βλέπεις τα όνειρα κάποιου να γίνονται πραγματικότητα , ή την ελπίδα ζωγραφισμένη ξανά στα πρόσωπα αυτών που την χάσανε. Πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι , γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσο προσωρινή η ευτυχία μπορεί να ναι. Ένα χαμόγελο μπορεί να φωτίσει σαν ήλιος την ζωή ενός ανθρώπου , να την εμπνεύσει όχι να φτάσει στα όρια της , αλλά και να τα ξεπεράσει. Τι είναι άραγε αυτό που σημαδεύει την εποχή μας? Μπορεί ο άνθρωπος να επιρεάσει τον κόσμο στον οποίο ζει με τα όνειρα και την δράση του? Πιστεύω ότι οι πράξεις μας μετράνε και δεν ξεχνιόνται , μια αόρατη δύναμη καταγράφει το τι , πότε , και γιατί , άσχετα αν δεν το γνωρίζουμε. Κάποιες πράξεις μάλλιστα είναι τόσο αγνές , με τόσο ισχυρά κίνητρα που μπορεί να αλλάξουν την ροή της ζωής πολλών ανθρώπων. Ίσως να μην υπάρχουν πια πολλά τέτοια άτομα στον κόσμο μας , γιατί οι καιροί μας δεν είναι εύκολοι , και η αγνή και ανυστερόβουλη προσέγγιση των ζητημάτων που μας απασχολούν διώκεται σαν να ήταν έγκλημα. Και όμως όπως και ο ήλιος έτσι και η αλήθεια αν κρύβεται είναι μόνο για λίγο και ύστερα πάλι θα λάμψει όπως ποτέ πριν.

 Ένα τέτοιο άτομο είναι η αφορμή που γράφω αυτό το κείμενο , γιατί θα 'θελα να ξέρει πως η ζωή μου δεν θα ναι ποτέ ξανά ίδια απλά και μόνο επειδή την γνώρισα. Το μυστήριο τελικά για εμένα λύθηκε , όποιο αστέρι και να κάτσει δίπλα στον ήλιο θα λάμψει γιατί θα πάρει λίγη από την φωτεινότητα του , και εγώ πήρα τόσο φως , που η ψυχή μου στο πιο πυκνό σκοτάδι της ζωής λάμπει σαν φανάρι δείχνωντας μου τον δρόμο προς την ευτυχία. Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό που έστειλε έναν αγγελιοφόρο του στην γη , και την ίδια απλά που υπάρχει και κάνει μπλε τον ουρανό την μέρα , και τα αστέρια να λάμπουν την νύχτα ...

Έμαθα ...

...  Αυτά που έμαθα δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια αλλά με συναισθήματα. Έμαθα ότι είναι καλό να είσαι σημαντικός, αλλά είναι ακόμα σημαντικότερο να είσαι καλός. Να αισθάνεσαι ότι δεν περνάς απαρατήρητος και ότι κάποιος εκεί έξω ενδιαφέρεται, να μπορείς να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει, να μπορείς να πιστέψεις σε κάτι μέχρι το τέλος, αυτά τα θεωρώ πιο σημαντικά από την καταξίωση και τη δόξα. Αυτό που έμαθα είναι ότι οι πράξεις φωνάζουν, οι λέξεις ψιθυρίζουν και έτσι επέλεξα να δείχνω με πράξεις ότι αληθινό κρατάω μέσα στη ψυχή μου. Είτε αυτά τα συναισθήματα είναι αρνητικά είτε θετικά έμαθα ότι επιρεάζει τους γύρω μου όπως επιρεάζει και εμένα. Με έμαθε ποιον να εμπιστεύομαι, τι να πιστέψω, και πότε να κρίνω ότι ήρθε η στιγμή να προχωρήσω.

Έμαθα ότι για να γίνω κάτι παραπάνω στη ζωή, ψυχικά, πρέπει κάτι να αφήσω πίσω, όσο σκληρό και αν είναι, είναι η αλήθεια. Με το να μην παίρνω ρίσκα, ρισκάρω περισσότερο, να στερήσω τον εαυτό μου από ένα μονοπάτι, από το μέλλον. Έμαθα ότι δεν υπάρχει στιγμή, γιατί στιγμή είναι οι δείχτες του ρολογιού καθώς τρέχουν μπροστά, και αν δεν αρπάξεις την ευκαιρία όταν σου δίνεται τότε την έχασες για πάντα. Έμαθα ότι τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλω και πρέπει να σφίγγω τα δόντια και να κρατάω το κεφάλι ψηλά, γιατί η ζωή συνεχίζεται. Έμαθα ότι δεν μπορώ να περιμένω για την τέλεια στιγμή, πρέπει να την αρπάξω όταν έρθει και να την κάνω δική μου γιατί ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.

Δεν πρέπει να χάνεις την ευκαιρία να εκφράσεις τα συναισθήματα που κρατάς μέσα σου, γιατί ίσως αυτά αλλάξουν τη ζωή σου για πάντα. Έμαθα να μην μετανιώνω για τα πράγματα που έκανα, αλλά να κοιτάζω με περισσότερο σκεπτικισμό και θέληση όσα πράγματα θα μπορούσα να κάνω, πρόθυμος να μην αφήσω τον χρόνο να με σταματήσει από την επίτευξη των θέλω μου, γιατί η ζωή είναι η πιο μεγάλη πρόκληση του "τώρα", έμαθα ότι δεν υπάρχει το πριν και το μετά, αλλά μόνο το τώρα μπορούμε να το αλλάξουμε και να το διαμορφώσουμε, η ευτυχία είναι η κατάσταση εκείνη του μυαλού που ζητάμε από το παρόν. Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα είναι ότι η πρώτη και πιο μεγάλη ανάγκη κάθε ανθρώπου, ακόμα και σε αυτόν τον υλιστικό κόσμο, είναι να αγαπηθεί ...

Άδειες σκέψεις ...

Σιωπηλό απόγευμα, το αεράκι χαϊδεύει απαλά τα μάγουλα μου καθώς χαζεύω τον ορίζοντα. Η ηρεμία που προσπαθεί να επιβάλει το τοπίο έρχεται σε σύγκρουση με τα αγρίμια που παλεύουν να σκίσουν την ψυχή μου στα δυο. Κάποτε, θυμάμαι τις μέρες που ήμουν ανέμελος και μπορούσα να χαμογελάσω, να ζήσω, να νιώσω ότι ο χρόνος δεν έτρεχε μπροστά μου αλλά περπατούσε δίπλα μου και μαζί ζωγραφίζαμε το μονοπάτι μας. Κάποτε ήμουν αυτός που χαμογελούσε και έδινε το χαμόγελο στο πρόσωπο των άλλων, μια αθώα ύπαρξη γεμάτη όνειρα, θέληση για ζωή. Τότε είχα λιγότερα άτομα στη ζωή μου αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει μοναξιά ή δυστυχία...

 Η ζωή είναι όμως σαν τον δρόμο, δεν υπάρχουν μόνο ευθείες, υπάρχουν και στροφές. Μάλλον η δική μου στροφή με τον καιρό με έβγαλε σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω, έναν κόσμο τελείως διαφορετικό. Τώρα πια κάθε στιγμή είναι μια μαχή, κάθε αναπνοή ένας αγώνας για επιβίωση και ένα χαμόγελο, όσο τρελό και αν ακουστεί είναι πιο πολύτιμο και από κόσμημα αν το βρει κανείς ζωγραφισμένο στα χείλη μου αλλά να το έστειλε η ψυχή μου εκεί..

Ο Ήλιος και η Σελήνη

H παρακάτω ιστορία δεν είναι δική μου, είναι μια από τις αγαπημένες μου και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας ...


 Ὀταν ο Ήλιος και η Σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη. Ο κόσμος ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί και την ημέρα που ο Θεός αποφάσισε να τον φτιάξει, τους έδωσε το φως τους. Αποφασίστηκε ότι ο Ήλιος θα φώτιζε τη μέρα και η Σελήνη τη νύχτα. Και έτσι θα ζούσαν χώρια. Με αυτή την απόφαση, πλημμύρισαν από στενοχώρια, γιατί κατάλαβαν πως θα ζούσαν χωριστά. Η Σελήνη παρ’ όλη τη λάμψη της άρχισε να απομονώνεται και ο Ήλιος από την πλευρά του, παρ’ όλο που είχε κερδίσει τον τίτλο του “Βασιλιά των Αστέρων”, δεν ήταν ευτυχισμένος.

Ο Θεός που έβλεπε τη θλίψη που είχαν, τους φώναξε και τους εξήγησε πως ο καθένας τους είχε μια ξεχωριστή λάμψη και δεν έπρεπε να είναι θλιμμένοι. “- Εσύ Σελήνη θα φωτίζεις τα βράδυα και θα μαγεύεις τους ερωτευμένους. Εσύ Ήλιε θα δίνεις λάμψη στη Γη την ημέρα και ζέστη στους ανθρώπους και η παρουσία σου θα τους κάνει όλους πιο ευτυχισμένους.” Η Σελήνη λυπήθηκε για την τύχη της και έκλαψε πικρά… Και ο Ήλιος βλέποντάς την να υποφέρει αποφάσισε να της δώσει δύναμη και να την βοηθήσει να δεχτεί την απόφαση του Θεού. Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να ζητήσει μια χάρη από το Θεό: “-Θεέ μου, βοήθησε τη Σελήνη γιατί είναι πιο ευαίσθητη από μένα και δεν αντέχει τη μοναξιά.” Και τότε ο Θεός της χάρισε τ’ αστέρια. Όταν η Σελήνη αισθάνεται μοναξιά, καταφεύγει στ’ άστρα, που κάνουν τα πάντα για να την παρηγορήσουν, αλλά ποτέ δεν το πετυχαίνουν. Σήμερα ζούν χωριστά. Ο Ήλιος προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένος και η Σελήνη προσπαθεί να κρύψει τη στενοχώρια της. Λένε ότι ο Θεός ήθελε η Σελήνη να είναι πάντα γεμάτη και φωτεινή, αλλά δεν τα κατάφερε…Γιατί είναι γυναίκα και καμμιά γυναίκα δεν μπορεί να ζει χωρίς αγάπη.

Όταν είναι ευτυχισμένη είναι γεμάτη και λάμπει. Όταν είναι δυστυχισμένη είναι μισή και ένα τέταρτο και τότε δεν είναι δυνατόν να φανεί η λάμψη της. Η Σελήνη και ο Ήλιος ακολουθούν τη μοίρα τους. Αυτός, μόνος αλλά δυνατός. Η Σελήνη παρέα με τ’ άστρα, αλλά, αδύναμη. Πολλοί άντρες προσπάθησαν να την αποκτήσουν αλλά δεν μπόρεσαν. Μερικοί πήγαν να τη δουν από κοντά, αλλά και πάλι γύρισαν άπρακτοι. Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να τη φέρει στη Γη ούτε και κανείς κατάφερε να την κάνει να ερωτευτεί. Ο Θεός τότε αποφάσισε ότι κανένας έρωτας δεν θα είναι αδύνατος. Ούτε του Ήλιου και της Σελήνης. Τότε, δημιούργησε την έκλειψη. Σήμερα ο Ήλιος και η Σελήνη, ζουν περιμένοντας αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που τους δόθηκε και που τόσο σπάνια συμβαίνει.

Όταν κοιτάζεις προς τον ουρανό από εδώ και μπρος και δεις τον Ήλιο να σκεπάζει τη Σελήνη, θα είναι γιατί ξαπλώνει πάνω της και κάνουν έρωτα. Αυτό το έργο αγάπης ονομάστηκε “έκλειψη”. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτη η λάμψη πάθους, είναι τόσο μεγάλη, που συνιστάται να μη βλέπουμε προς τον ουρανό εκείνη τη στιγμή, γιατί τα μάτια μας μπορεί να τυφλωθούν, αντικρύζοντας τόση αγάπη. Εσύ ήξερες ότι στη Γη υπήρχαν ο Ήλιος και η Σελήνη…κι επίσης ότι υπάρχει η έκλειψη…Αυτό όμως, είναι το κομάτι της ιστορίας που δεν γνώριζες…Έτσι δεν είναι?