Εύχομαι για μια έστω στιγμή να μπορούσες να δεις μέσα από τα μάτια μου. Είναι μάτια πολύ ξεχωριστά μα όχι για το χρώμα τους, έχουν ζήσει τη ζωή από τη γλυκιά και τρυφερή πλευρά της, αλλά και από τη σκληρή και άδικη πλευρά. Όλες οι στιγμές, όλα τα μονοπάτια και οι εμπειρίες μου καθώς και οι άνθρωποι στη ζωή μου, αυτοί που ήρθαν μα και αυτοί που έφυγαν με οδήγησαν σε αυτή τη στιγμή. Νιώθω γυμνός απέναντι σου, γιατί με γνώρισες πιο βαθιά από κάθε άλλον, νιώθω ελεύθερος δίπλα σου γιατί μπόρεσα να είμαι εγώ δίχως να ντρέπομαι γι αυτό αλλά αντιθέτως με έκανες να νιώθω υπερήφανος, υπερήφανος που μπορώ να χαρίσω δίχως φόβο και δίχως να σκέφτομαι τι θα μου συμβεί αν χάσω. Μερικές φορές αισθάνομαι πως είναι ένα όνειρο και πως θα ξυπνήσω, μα μόλις κάνω αυτή τη σκέψη εύχομαι αν είναι αλήθεια να μην ξυπνήσω, να κοιμηθώ για πάντα αν είναι να κοιμηθώ με το δικό σου όνειρο αγκαλιά. Πριν έρθεις στη ζωή μου η πραγματικότητα ήταν κάτι που ένιωθα την ανάγκη να αντιμετωπίσω και να αποδεχτώ, τώρα πια όμως δεν ξέρω αν μπορώ να την αποδεχτώ, όχι τώρα που γνώρισα εσένα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να γυρίσω πίσω στο χρόνο που δεν ήξερα, η καρδιά μου τώρα άρχισε να ζει, μαζί σου. Δεν θέλω όμως η ευαισθησία μου να μπαίνει ανάμεσα μας, δεν θέλω ο πόνος μου να γίνεται δάκρυα στα μάτια σου.
Ήρθες την κατάλληλη στιγμή στη ζωή μου. Τώρα που η θλίψη έσφιγγε απειλητικά την καρδιά μου, και ότι προκαλούσε θλίψη στην ψυχή μου προσπαθούσε να της δώσει ένα αργό και βασανιστικό τέλος. Ποτέ δεν θα μπορέσω να σου περιγράψω, ή να καταλάβεις πόσο σημαντικός ήταν και είναι ο ερχομός σου στη ζωή μου, γιατί δεν μπορείς δυστυχώς να ζήσεις όσα έζησα μέσα από τα μάτια μου, να τα νιώσεις με την καρδιά μου. Δεν θα μπορέσω να σου πω, πόσο σημαντική είσαι για εμένα μα θα το καταλάβεις ή μπορεί να το έχεις καταλάβει αν κοιτάξεις στα μάτια μου βαθιά και δεις...
Τα μάτια μου μπορεί να μην μοιάζουν θλιμμένα σαν τα δικά σου, μα έχουν αντέξει πολλά, έχουν φανεί δυνατά πολλές φορές, μα έχουν κλάψει κιόλας αρκετά το λέω δίχως ντροπή γιατί τα συναισθήματα είναι η δύναμη μου. Έμαθα με τον σκληρό τρόπο να είμαι δυνατός. Έμαθα με το σκληρό τρόπο να εκτιμώ τη ζωή, για το πόσο σύντομη είναι. Έμαθα με το σκληρό τρόπο πως ακόμα και αυτοί που λένε πως σε αγαπάνε φεύγουν από τη ζωή σου, για πάντα ... άλλοι για μια νέα ζωή άλλοι για τον ουρανό. Και έμαθα μέσα από όλα αυτά πως ακόμα και αν χτίσω με τα χέρια μου φυλακή γύρω από όσους αγαπώ, μόνο οι δικές τους επιλογές θα τους κρατήσουν κοντά μου, η δική τους πίστη στην αγάπη μου ...
Εύχομαι να μπορούσα να μιλήσω σαν 22χρονος μα όπως μου έχουν πει, δεν μπορώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους της ηλικίας μου... δεν μπορώ σαν τους άλλους της εποχής μου. Εμένα δεν με νιάζουν τα ταξίδια, η οικονομική άνεση, τα αγαθά, και οι υλικές απολαύσεις. Νιώθω πως ο σκοπός μου σε αυτός τον κόσμο είναι διαφορετικός, και δεν βρίσκω ικανοποίηση σε πράγματα που άλλοι ορίζουν ως σημαντικά και απαραίτητα. Νιώθω πως το πνευματικό μου μονοπάτι δεν είναι το μονοπάτι που θα σε επιλέξει αλλά θα το επιλέξεις. Γιατί η αναζήτηση στον πνευματικό κόσμο είναι κάτι που ελάχιστοι θα προσπαθήσουν σε μια εποχή που ήδη αρκετοί τον στερούνται ...
Έχω νιώσει πολλές φορές δέος μπροστά σε αλήθειες της ζωής, ασήμαντος μπροστά στα δικά της επιτεύγματα, μα και αχάριστος όταν ανακαλώ πως την έχω σπαταλήσει, πόσο εύκολα ξεχνώ το θείο δώρο της που αν και σύντομο αποτελεί προσταγή του ίδιου του Θεού να φέρω σε πέρας το έργο Του σε αυτόν τον κόσμο.
Θέλω να ξέρεις ποιος είμαι, για να μπορέσεις να με δεχτείς γι αυτό που είμαι, με τα σφάλματα και τα καλά και τα κακά μου. Όπως σε δέχτηκα και σε δέχομαι γι αυτό που είσαι. Στα μάτια μου δεν είσαι απλά μια εξιδανικευμένη εικόνα ενός υπερανθρώπου. Είσαι ενσαρκωμένη η αγάπη. Αυτό ένιωσα από την πρώτη στιγμή που χάθηκα στο βλέμμα σου εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη. Αγάπη. Μα πως να στο πω αυτό την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε? Ήμουν ένας τελείως άγνωστος, και θα θεωρούσες πολύ λογικά πως αυτό ήταν μια απλή παρόρμηση. Αυτό που δεν ήξερες, είναι πως τα συναισθήματα μου τόσο σπάνια που είναι, τόσο λίγοι που μπορούν να τα βγάλουν στην επιφάνεια, όταν θα βγουν, έχουν τέτοια ένταση και τέτοια σταθερότητα που τρομάζουν τους ανθρώπους γύρω μου. Η πρώτη μου σχέση μου ήταν στα 19, και πίστευα ότι η πρώτη κοπέλα που θα έκανα σχέση μαζί της θα ήταν και αυτή που θα παντρευόμουν. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω σχέση πριν από εκείνη? Μετά από εκείνη? Πολλές ευκαιρίες... αλλά... δεν είμαι άνθρωπος των δοκιμών, και ούτε μου αρέσει να παίζω με τα συναισθήματα των άλλων για να ανακαλύψω πια είναι τα δικά μου. Όπως δεν θα ήθελα ούτε οι άλλοι αν το κάνουν αυτό. Έκανα "πίσω" πολλές φορές γιατί μέσα μου ήξερα πως δεν είχα γνωρίσει εκείνη την κοπέλα που θα με βγάλει από από τον Νίκο και θα με πάρει μέσα της για να με αγαπήσει με τη δύναμη και την ένταση που θα την αγαπούσα και εγώ. Τα εφήμερα, και τα φλερτ δεν ήταν ποτέ για εμένα και γενικά δεν μου άρεσε να δίνω ελπίδες σε κάποιον για να τον πληγώσω λίγο πιο μετά.
Στην αναζήτηση μου αυτή, πάνω που ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω τη πίστη μου στην αγάπη, γνώρισα εσένα. Μπορεί να έχουμε τις δύσκολες στιγμές μας, την απόσταση, και τον περιορισμένο χρόνο μα μπορείς εύκολα να δεις αρνητικά αν εστιάζεις σε αυτά, εγώ θα εστιάσω μόνο σε ένα πράγμα. Στην αγάπη που νιώθει ο ένας για τον άλλον. Το νιώθεις και εσύ είμαι σίγουρος, όταν πηγαίνεις πάλι στα μέρη που πήγαμε μαζί, πως τα μέρη εκείνα πια για εμάς έχουν μια ιδιαίτερη σημασία γιατί στις λίγες και σύντομες στιγμές που περάσαμε μαζί, τα μέρη εκείνα γίνανε μάρτυρες της αγάπης μας. Μαζί τους ... το φεγγάρι και η θάλασσα, η φύση όλη ... να μας θυμίζουν πως η ευτυχία κρύβεται σε αυτές τις μικρές αλλά πολύ έντονες στιγμές αληθινής ευτυχίας, που η αγάπη είναι μια ανάσα μακριά μας, που η ζωή μας δίνει αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει, αυτό που η καρδιά μας ποθεί. Θυμάμαι την πρώτη μας αγκαλιά σαν να ήταν χτες, εκεί στην Καλαμαριά που με περίμενες στη στάση καθισμένη, φόραγες το άσπρο το μπλουζάκι, τζιν και είχες αυτό το άρωμα ... αχ Θεέ μου αυτό το άρωμα ... με το που με είδες -έναν τελείως άγνωστο- έτρεξες και με αγκάλιασες, όχι όμως σαν ξένο, αλλά σαν να με ήξερες καιρό, και ήξερα μέσα μου πως εμείς οι δυο γνωριζόμασταν πολύ πριν οι ζωές μα συναντηθούν, πολύ πριν μας φέρει κοντά το ίντερνετ. Το ήξερα από την πρώτη μας αγκαλιά πως ήσουν εσύ, η κοπέλα των ονείρων μου. Εκεί που καθόμασταν στην προβλήτα κάτω, και είδαμε μαζί τη δύση του ήλιου, και ήσουν αντικριστά μου δεν μπορούσα να το πιστέψω πως σε είχα απέναντι μου. Έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια αναμονής, έπειτα από τη θλίψη, τις δοκιμασίες, τις απώλειες, η ζωή μου έδινε ελπίδα ... Μα και όταν είχαμε κάτσει στο παγκάκι εκείνο το απόγευμα κοντά στη θάλασσα, πόσες αναμνήσεις ξυπνάνε... ένιωθα τόσο πολύ την ανάγκη να μη σε αφήσω στιγμή από την αγκαλιά μου, ένιωθα την ανάγκη να παγώσω το χρόνο και να μείνω εκεί για πάντα δίπλα σου... ένα κομμάτι από τη ζωή σου που θα κρατάς για πάντα στα χέρια σου. Μα ο χρόνος στάθηκε από τότε άδικος και τέλειωσε πριν καν αρχίσει. Και ο χρόνος μακριά σου ήταν σαν αλάτι στις πληγές μου, μα περίμενα, για εσένα... για εμάς. Οι 5 μέρες που μου αφιέρωσες τα Χριστούγεννα, είναι οι 5 πιο ευτυχισμένες μέρες στη ζωή μου, μια χαρά πρωτοφανή για εμένα. Το βράδυ που σε είδα έπειτα από τόσο καιρό όταν έφτασα θεσσαλονίκη... αχ πόσο μου είχες λείψει... η αγκαλιά σου τύλιξε την καρδιά μου και άρχισε πάλι να χτυπά... είχα ξεχάσει τι έκανα τόσο καιρό μακριά σου, ζούσα? Σίγουρα όχι, περίμενα πως και πως αυτές τις μέρες, η συντροφιά σου ήταν και είναι μια διαρκής μέθη. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα άλλο γύρω όταν ήσουν εσύ δίπλα μου, δεν μπορώ να κοιτάξω πουθενά αλλού όταν κοιτάζω εσένα, νιώθω να χάνομαι στο βυθό σου, με έναν απόλυτο τρόπο η ύπαρξη μου μαζί με τη σκέψη φεύγουν από μέσα μου και έρχονται να σε βρουν με έναν τρόπο που μόνο εσύ μπορείς να μου προκαλέσεις. Το πρώτο μας φιλί, αχ μια ανάμνηση που δεν πρόκειται να σβηστεί από τη μνήμη μου. Ξέρω πως δεν είμαι ο καλύτερος στο να φιλάω, μα η αίσθηση... τα χείλη σου όταν ακούμπησαν τα δικά μου, παρέλυσε όλο μου το σώμα, σαν να έλιωνα μέσα στη φωτιά. Λένε πως σημασία δεν έχει αν μπορείς να κάνεις κάτι τέλεια, θα το τελειοποιήσεις σιγά σιγά, σημασία έχει αν αγαπάς αυτόν που μοιράζεσαι την εμπειρία γιατί μαζί θα μπορέσετε να τελειοποιήσετε ο ένας τον άλλον. Και έτσι νιώθω. Αν υπήρχε ελιξίριο ζωής θα ήταν σε κάθε σου φιλί, και αν ήταν να πεθάνω, θα ήθελαν α το πιω από τα χείλη σου, να είναι το τελευταίο πράγμα που θα νιώσω πριν η ζωή μου για πάντα χαθεί.
Περάσαμε μαζί δυσκολίες, ξέρω πως το παρελθόν δεν διαγράφεται δυστυχώς. Εγώ έχω αποδεχτεί και συμφιλιωθεί με το δικό μου, πιστεύω πως έχω πάρει τα μαθήματα μου από αυτό, και δεν μπορεί να με επηρεάσει με κανέναν τρόπο. Οι άνθρωποι του παρελθόντος μου, διάλεξαν τα μονοπάτια τους και εγώ το δικό μου, η ζωή άλλωστε συνεχίζεται και δεν μπορώ να μοιρολατρώ για κάτι που έμεινε οριστικά πίσω. Νιώθω πολύ την ανάγκη αρκετές φορές να μπορούσα να σε κάνω να αισθανθείς το ίδιο. Ελεύθερη από κάθε τι που στο παρελθόν σε πλήγωσε, σε έκανε να κλάψεις και να πονέσεις. Μη βλέπεις το παρελθόν και γίνεσαι σκληρή με τον εαυτό σου. Όλοι κάναμε λάθη. Τα λάθη δεν χωρίζονται σε μεγάλα και μικρά, είναι λάθη, που όλοι πρέπει να περάσουμε για να μάθουμε, να γίνουμε δυνατοί, να δούμε, και να συνεχίσουμε μπροστά. Εκείνοι που μπορούν να μας αγαπήσουν παρά τα λάθη μας, να μας δεχτούν έτσι όπως είμαστε γι αυτό που είμαστε είναι οι άνθρωποι που μας μαθαίνουν και τι θα πει "σωστό". Για εμένα εσύ είσαι το σωστό μου, μου έμαθες γιατί πριν δεν ήμουν ευτυχισμένος και δεν μπόρεσα να κάνω ευτυχισμένους και τους άλλους στις σχέσεις μου. Κοιτάω το παρελθόν και τα λάθη, και πραγματικά αν μπορούσα θα τα επαναλάμβανα μιας και αυτά με φέρανε σε εσένα. Νιώθω αρκετές φορές πως μέσα από τον πόνο, την θλίψη και την απογοήτευση μιας προηγούμενης αγάπης γεννιέται η αληθινή αγάπη, σαν ένα δίδαγμα που σε προστάζει να συνεχίσεις, που σου λέει πως το φως δεν απέχει πολύ και το τέλος στο τούνελ είναι κοντά. Εύχομαι να μπορέσω, να μπορέσουμε μαζί να σβήσουμε σελίδες μισογραμμένες, καμένες, μισοσκισμένες, όχι να σβήσουμε το παρελθόν, αλλά να γράψουμε κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου ένα καλύτερο παρόν...
Θυμάμαι τις μέρες που είχα ανέβει κοντά στου Αγίου Βαλεντίνου, πόσο το είχα ανάγκη να δω στα μάτια σου πως το παρελθόν δεν σε στοίχειωνε, πως ήταν και είναι κάτι που έχει μείνει πίσω. Δεν μπορώ να σε μοιραστώ, και δεν θα μπορέσω ποτέ να σε μοιραστώ με κάτι άλλο. Είχα ανάγκη όμως να το δω στα μάτια σου, και γι αυτό ήρθα να σε δω, μου είχες λείψει πάλι πολύ, μα είχαν μεσολαβήσει και στιγμές θλίψεις στις συζητήσεις μας στο ίντερνετ. Αυτές τις στιγμές πάντα τις έβλεπα ως δείγμα του ότι ακόμα μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον. Όχι σαν κάτι στενάχωρο, γιατί η αγάπη που νιώθω και που νιώθεις είναι πολύ πιο δυνατή από οτιδήποτε άλλο. 3 μέρες τότε με κάνανε πολύ ευτυχισμένο, παρόλο που ήμουν προβληματισμένος που κάποιος από το παρελθόν σου επέμενε τόσο πολύ, σεβόμουν το ότι ήθελες να το χειριστείς μόνη σου, σου είχα και σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη και ξέρω πως δεν θα την πρόδιδες ποτέ. Πάλι σε άφησα όμως όπως και τα Χριστούγεννα, είναι γραφτό κάθε αποχωρισμός μας να είναι επίπονος. Είναι σαν τον κύκλο της ζωής, σαν να γεννιέμαι και να πεθαίνω ξανά και ξανά, μα η αναμονή, η ελπίδα και εσύ μου δίνετε το κουράγιο που χρειάζομαι μέχρι την επόμενη φορά...
Συζητάμε καμία φορά για τα όνειρα μας, τους στόχους και το μέλλον, μα δεν θέλω να το βλέπεις σαν κάτι χαοτικό. Θέλω να σου δώσω τη σιγουριά πως ότι και αν έρθει μαζί θα το αντιμετωπίσουμε, δεν είσαι μόνη σου σε τίποτα. Τα όνειρα μας είναι κοινά. Μην βλέπεις τον χρόνο σαν κάτι αρνητικό που θέλεις να περάσει, γιατί τότε είναι που κολλάει περισσότερο, τότε είναι που μένουμε πίσω. Δέξου τον και θα δεις πως ούτε αυτός πραγματικά μπορεί να μας κρατήσει μακριά, γιατί πάντα ο ένας θα βρίσκουμε τρόπο να είμαστε με τον άλλον. Θέλω πραγματικά να το κάνεις αυτό για εμένα, στο ζητάω από την καρδιά μου ταπεινά. Δεν έχω ξαναζητήσει κάτι που να θέλω τόσο πολύ στη ζωή μου. Προσπάθησε σε παρακαλώ, τη χρονιά που έρθει να είσαι αφοσιωμένη στο σκοπό σου και να τα πας καλά. Όχι για εμάς, όχι γιατί κρίνεται κάτι που αφορά εμάς, εγώ θα σε αγαπάω ότι και αν συμβεί. Αλλά θέλω πολύ να πετύχεις, θέλω πολύ να σε δω να πραγματοποιείς τα όνειρα σου. Ξέρω πόσο σκληρά δουλεύεις γι αυτό και ας λες το αντίθετο. Τώρα όμως είναι η πιο μεγάλη πρόκληση, και το μέλλον χτίζεται τώρα, αυτή τη στιγμή, μην την αφήσεις να περάσει ανεκμετάλλευτη όπως έκανα εγώ. Μπορεί να μην μετάνιωσα τη σχολή που πέρασα, αλλά θα μπορούσα να είχα γλυτώσει πολλά με το να περάσω Αθήνα, να διάβαζα περισσότερο και να πέρναγα εκεί που ήθελα. Δεν το έκανα γιατί άφησα άλλα πράγματα να μπουν μπροστά. Στο λέω βάση των δικών μου λαθών, είναι το μέλλον σου, μην το αφήσεις να πάει χαμένο σε παρακαλώ. Εγώ θα είμαι εδώ σε όλη την πορεία. Μπορεί να βρεθούμε πιο σπάνια, να μιλάμε σπάνια, μα οι σκέψεις μου, κάθε σκέψη μου, όλη μου η ύπαρξη, η καρδιά μου, ο νους είναι σαν μια σκιά δίπλα σου. Μπορεί να μην την βλέπεις γιατί έχει πολλά φώτα τώρα εκεί, μα ότι δεν βλέπουμε δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει έτσι δεν είναι?
Μου είχες γράψει και κάτι άλλο ... πως δεν θα μπορούσες να έχεις ένα όνειρο ζωής που να μην περιλαμβάνει εμένα. Θα ήθελα να το σχολιάσω μα το τραγούδι που θα σου αφιερώσω στο τέλος τα λέει όλα ... για εμένα η Ισπανία δεν είναι όνειρο ζωής, είναι της μητέρας μου το όνειρο ζωής, για εμένα το όνειρο ζωής είσαι εσύ ... ήσουν και θα είσαι πάντα εσύ ...
Άργησε να έρθει, και ήταν το Πάσχα τότε που σε ξαναείδα, τότε που μπόρεσα να σε ξανασφίξω στην αγκαλιά μου και να νιώσω τη ζωή να κυλά ξανά στις φλέβες μου. Κάθε σου αγκαλιά με κάνει να νιώθω και πιο πολύ δικός σου, κάθε σου βλέμμα μου το ψιθυρίζει σιωπηλά και εκείνες οι μέρες χαράχτηκαν για πάντα στη μνήμη μου. Πήγαμε πάλι στα μέρη που είχαμε πάει την πρώτη φορά, και ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα στο στήθος μου, βούρκωσα δεν άντεχα. Άπλωσα το χέρι στη φωτιά μα δεν κάηκα αλλά την ένιωσα να ζεσταίνει την καρδιά μου, με έναν τρόπο μαγικό ακόμα το κάνει, ακόμα και τώρα που γράφω αυτές μου τις σκέψεις. Όταν πήγαμε σε εκείνα τα μέρη πραγματικά έδωσα μάχη με τον εαυτό μου να μην λυγίσει, μα ήταν πολύ έντονες οι στιγμές, και αυτή η σκέψη ότι ο χρόνος μας ήταν τόσο σύντομες, ένιωθα να συντρίβουν την καρδιά μου. Ένιωθα πως πριν προλάβω να εισπνεύσω το οξυγόνο τα πνευμόνια μου ήταν άδεια ξανά, πριν προλάβω να χαμογελάσω, το ρολόι και ο χρόνος φέρνανε ένα δάκρυ στα μάτια μου. Δεν μπορώ να σε συνηθίσω και μάλλον ποτέ δεν θα μπορέσω. Σε θεωρώ σαν κάτι τόσο το ξεχωριστό στη ζωή μου, κάτι που μου προκαλεί τόση έμπνευση, τόσο δέος. Έχω πάρει το ρολό της κουζίνας δίπλα μου, γιατί τα μάτια μου και απόψε με προδώσανε, καθώς ανακαλώ τις στιγμές εκείνες νιώθω ένα ανάμεικτο συναίσθημα χαρμολύπης. Θυμάμαι όταν πήγαμε και φάγαμε μαζί στο Ble, σου έχω πει ένα ψέμα... και ζητώ συγνώμη. Δεν μου άρεσε παλιά τόσο η σοκολάτα. Αυτό που με έκανε να την αγαπήσω είσαι εσύ. Ο τρόπο που έτρωγες την κρέπα όταν είχαμε πάει στο fregio πριν, σε κοίταζα και έβλεπα στα μάτια σου ότι σου άρεσε, ότι ένιωθες ευτυχισμένη, και ένιωθα παντοδύναμος που μπορούσα να φέρω την ευτυχία στα μάτια σου. Ο τρόπος που κοιτάζαμε τα γλυκά τώρα, που έτρωγες... είναι μια απερίγραπτη ηδονή να ξέρω πως περνάς καλά μαζί μου :') δίχως να μου το πεις απλά να το βλέπω στα μάτια σου... και όταν βγήκαμε την τελευταία εκείνη μέρα πριν την μέρα που θα έφευγα... που είπες πως η μητέρα σου ήθελε να μας κεράσει... πάλι βούρκωσα... δεν ξέρω τι με πιάνει, μα δεν είπα όχι επειδή είμαι αχάριστος ή χουβαρντάς. Εκείνες τις μέρες σε έπαιρνα από τους δικούς σου και από τα αγαπημένα σου πρόσωπα, το μόνο που μπορούσα ήταν να σε κάνω να περάσεις όμορφα και να σου προσφέρω ότι μπορούσα, ήταν και είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω. Νιώθω πως έχω μεγαλώσει με τις ιδέες του παρελθόντος μα είναι ιδέες και αξίες που θα κρατήσω μέχρι να πεθάνω. Ήθελα εκείνο το βράδυ που θα ήταν το τελευταίο που θα περνάγαμε μαζί για πολύ καιρό, να σε βγάλω έξω και να είναι σαν να ήμασταν ένα πραγματικό ζευγάρι, να φάμε να μιλήσουμε, να πάμε για γλυκό, ήθελα κάθε στιγμή που θα ήσουν μαζί μου να είναι αρκετά δυνατή ώστε η ανάμνηση μου να ζει δίπλα σου ακόμα και όταν θα έχω φύγει προσωρινά από δίπλα σου. Δεν ξέρω αν κατάφερα κάτι από αυτά... Το επόμενο πρωί, απλά ήθελα να σου δώσω κάτι ακόμα να με θυμάσαι, το γλυκό που μοιραστήκαμε μαζί... είναι ένα από αυτά τα ασήμαντα πράγματα, γιατί κάποιος θα πει είναι απλά ένα γλυκό "ε και?" για εμένα είναι κάτι παραπάνω... πολλά παραπάνω... τότε μου έδωσες το κουνελάκι. Με ρώτησες "αν όντως μου αρέσει" και κρατήσαμε ο άλλος για τα τελευταία λεπτά στην αγκαλιά μας, μα ο χρόνος πάλι άδικος τέλειωσε τόσο γρήγορα, και αποχωριστήκαμε. Έκανα λάθος για την ώρα και χάσαμε έτσι πολύτιμο χρόνο μαζί... είχα όμως ήδη ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής. Ήμασταν 4 άτομα μόνο στο λεωφορείο... έβγαλα το κουνελάκι που μου χάρισες και το πήρα στην αγκαλιά μου... και εκεί ξεκίνησε η συναισθηματική μου "κατηφόρα" πρέπει να έχω να κλάψω τόσο έντονα από τότε που πέθανε η γιαγιά μου... ήταν ένα κλάμα σιωπηλό σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.. ένιωσα πως θα λιποθυμήσω και πως δεν θα άντεχα την συναισθηματική φόρτιση, ίσως και γι αυτό να αρρώστησα τόσο βαριά, εκείνες τις μέρες ο οργανισμός μου πραγματικά ανέβηκε το δικό του Γολγοθά... Δεν το λέω αυτό για να σε στεναχωρήσω. Μα οι στιγμές που φεύγω μακριά σου, για εμένα είναι στιγμές που η ψυχή μου μπαίνει πάλι στη λήθη, που η ζωή μου μπαίνει στο "ψυγείο" περιμένει καρτερικά τη δική της ανάσταση τη δική της ευκαιρία, που θα την πάρει για πάντα από αυτό το ενδιάμεσο στάδιο θανάτου μετά τη ζωή και που θα μείνει για πάντα εκεί μέσα στην αγκαλιά σου. Χαμένη, εγκλωβισμένη, δίχως δρόμο διαφυγής, γιατί δεν τον θέλει τον δρόμο αυτό που οδηγεί μακριά σου... Τα βράδια που κρατάω το κουνελάκι σου στην αγκαλιά μου, νιώθω μέσα στο παραλήρημα της νύχτας πως είσαι εσύ που κουρνιάζεις στο στήθος μου, το δικό σου άγγιγμα που νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, και μέσα στις στιγμές αυτές τις σπάνιες που βρίσκομαι στον παράδεισο, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη μου, και εύχομαι να ήσουν πράγματι εσύ, μα μου χάρισες όντως την ελπίδα με αυτό σου το δώρο, την ελπίδα πως η θέση αυτή στην αγκαλιά μου δεν είναι άδεια και πως κάποιο βράδυ θα έρθεις να πάρεις τη θέση του και δεν θα κρατώ σφιχτά κάτι άψυχο που σε θυμίζει αλλά εσένα που αγαπάω ...
Ήρθες την κατάλληλη στιγμή στη ζωή μου. Τώρα που η θλίψη έσφιγγε απειλητικά την καρδιά μου, και ότι προκαλούσε θλίψη στην ψυχή μου προσπαθούσε να της δώσει ένα αργό και βασανιστικό τέλος. Ποτέ δεν θα μπορέσω να σου περιγράψω, ή να καταλάβεις πόσο σημαντικός ήταν και είναι ο ερχομός σου στη ζωή μου, γιατί δεν μπορείς δυστυχώς να ζήσεις όσα έζησα μέσα από τα μάτια μου, να τα νιώσεις με την καρδιά μου. Δεν θα μπορέσω να σου πω, πόσο σημαντική είσαι για εμένα μα θα το καταλάβεις ή μπορεί να το έχεις καταλάβει αν κοιτάξεις στα μάτια μου βαθιά και δεις...
Τα μάτια μου μπορεί να μην μοιάζουν θλιμμένα σαν τα δικά σου, μα έχουν αντέξει πολλά, έχουν φανεί δυνατά πολλές φορές, μα έχουν κλάψει κιόλας αρκετά το λέω δίχως ντροπή γιατί τα συναισθήματα είναι η δύναμη μου. Έμαθα με τον σκληρό τρόπο να είμαι δυνατός. Έμαθα με το σκληρό τρόπο να εκτιμώ τη ζωή, για το πόσο σύντομη είναι. Έμαθα με το σκληρό τρόπο πως ακόμα και αυτοί που λένε πως σε αγαπάνε φεύγουν από τη ζωή σου, για πάντα ... άλλοι για μια νέα ζωή άλλοι για τον ουρανό. Και έμαθα μέσα από όλα αυτά πως ακόμα και αν χτίσω με τα χέρια μου φυλακή γύρω από όσους αγαπώ, μόνο οι δικές τους επιλογές θα τους κρατήσουν κοντά μου, η δική τους πίστη στην αγάπη μου ...
Εύχομαι να μπορούσα να μιλήσω σαν 22χρονος μα όπως μου έχουν πει, δεν μπορώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους της ηλικίας μου... δεν μπορώ σαν τους άλλους της εποχής μου. Εμένα δεν με νιάζουν τα ταξίδια, η οικονομική άνεση, τα αγαθά, και οι υλικές απολαύσεις. Νιώθω πως ο σκοπός μου σε αυτός τον κόσμο είναι διαφορετικός, και δεν βρίσκω ικανοποίηση σε πράγματα που άλλοι ορίζουν ως σημαντικά και απαραίτητα. Νιώθω πως το πνευματικό μου μονοπάτι δεν είναι το μονοπάτι που θα σε επιλέξει αλλά θα το επιλέξεις. Γιατί η αναζήτηση στον πνευματικό κόσμο είναι κάτι που ελάχιστοι θα προσπαθήσουν σε μια εποχή που ήδη αρκετοί τον στερούνται ...
Έχω νιώσει πολλές φορές δέος μπροστά σε αλήθειες της ζωής, ασήμαντος μπροστά στα δικά της επιτεύγματα, μα και αχάριστος όταν ανακαλώ πως την έχω σπαταλήσει, πόσο εύκολα ξεχνώ το θείο δώρο της που αν και σύντομο αποτελεί προσταγή του ίδιου του Θεού να φέρω σε πέρας το έργο Του σε αυτόν τον κόσμο.
Θέλω να ξέρεις ποιος είμαι, για να μπορέσεις να με δεχτείς γι αυτό που είμαι, με τα σφάλματα και τα καλά και τα κακά μου. Όπως σε δέχτηκα και σε δέχομαι γι αυτό που είσαι. Στα μάτια μου δεν είσαι απλά μια εξιδανικευμένη εικόνα ενός υπερανθρώπου. Είσαι ενσαρκωμένη η αγάπη. Αυτό ένιωσα από την πρώτη στιγμή που χάθηκα στο βλέμμα σου εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη. Αγάπη. Μα πως να στο πω αυτό την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε? Ήμουν ένας τελείως άγνωστος, και θα θεωρούσες πολύ λογικά πως αυτό ήταν μια απλή παρόρμηση. Αυτό που δεν ήξερες, είναι πως τα συναισθήματα μου τόσο σπάνια που είναι, τόσο λίγοι που μπορούν να τα βγάλουν στην επιφάνεια, όταν θα βγουν, έχουν τέτοια ένταση και τέτοια σταθερότητα που τρομάζουν τους ανθρώπους γύρω μου. Η πρώτη μου σχέση μου ήταν στα 19, και πίστευα ότι η πρώτη κοπέλα που θα έκανα σχέση μαζί της θα ήταν και αυτή που θα παντρευόμουν. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω σχέση πριν από εκείνη? Μετά από εκείνη? Πολλές ευκαιρίες... αλλά... δεν είμαι άνθρωπος των δοκιμών, και ούτε μου αρέσει να παίζω με τα συναισθήματα των άλλων για να ανακαλύψω πια είναι τα δικά μου. Όπως δεν θα ήθελα ούτε οι άλλοι αν το κάνουν αυτό. Έκανα "πίσω" πολλές φορές γιατί μέσα μου ήξερα πως δεν είχα γνωρίσει εκείνη την κοπέλα που θα με βγάλει από από τον Νίκο και θα με πάρει μέσα της για να με αγαπήσει με τη δύναμη και την ένταση που θα την αγαπούσα και εγώ. Τα εφήμερα, και τα φλερτ δεν ήταν ποτέ για εμένα και γενικά δεν μου άρεσε να δίνω ελπίδες σε κάποιον για να τον πληγώσω λίγο πιο μετά.
Στην αναζήτηση μου αυτή, πάνω που ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω τη πίστη μου στην αγάπη, γνώρισα εσένα. Μπορεί να έχουμε τις δύσκολες στιγμές μας, την απόσταση, και τον περιορισμένο χρόνο μα μπορείς εύκολα να δεις αρνητικά αν εστιάζεις σε αυτά, εγώ θα εστιάσω μόνο σε ένα πράγμα. Στην αγάπη που νιώθει ο ένας για τον άλλον. Το νιώθεις και εσύ είμαι σίγουρος, όταν πηγαίνεις πάλι στα μέρη που πήγαμε μαζί, πως τα μέρη εκείνα πια για εμάς έχουν μια ιδιαίτερη σημασία γιατί στις λίγες και σύντομες στιγμές που περάσαμε μαζί, τα μέρη εκείνα γίνανε μάρτυρες της αγάπης μας. Μαζί τους ... το φεγγάρι και η θάλασσα, η φύση όλη ... να μας θυμίζουν πως η ευτυχία κρύβεται σε αυτές τις μικρές αλλά πολύ έντονες στιγμές αληθινής ευτυχίας, που η αγάπη είναι μια ανάσα μακριά μας, που η ζωή μας δίνει αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει, αυτό που η καρδιά μας ποθεί. Θυμάμαι την πρώτη μας αγκαλιά σαν να ήταν χτες, εκεί στην Καλαμαριά που με περίμενες στη στάση καθισμένη, φόραγες το άσπρο το μπλουζάκι, τζιν και είχες αυτό το άρωμα ... αχ Θεέ μου αυτό το άρωμα ... με το που με είδες -έναν τελείως άγνωστο- έτρεξες και με αγκάλιασες, όχι όμως σαν ξένο, αλλά σαν να με ήξερες καιρό, και ήξερα μέσα μου πως εμείς οι δυο γνωριζόμασταν πολύ πριν οι ζωές μα συναντηθούν, πολύ πριν μας φέρει κοντά το ίντερνετ. Το ήξερα από την πρώτη μας αγκαλιά πως ήσουν εσύ, η κοπέλα των ονείρων μου. Εκεί που καθόμασταν στην προβλήτα κάτω, και είδαμε μαζί τη δύση του ήλιου, και ήσουν αντικριστά μου δεν μπορούσα να το πιστέψω πως σε είχα απέναντι μου. Έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια αναμονής, έπειτα από τη θλίψη, τις δοκιμασίες, τις απώλειες, η ζωή μου έδινε ελπίδα ... Μα και όταν είχαμε κάτσει στο παγκάκι εκείνο το απόγευμα κοντά στη θάλασσα, πόσες αναμνήσεις ξυπνάνε... ένιωθα τόσο πολύ την ανάγκη να μη σε αφήσω στιγμή από την αγκαλιά μου, ένιωθα την ανάγκη να παγώσω το χρόνο και να μείνω εκεί για πάντα δίπλα σου... ένα κομμάτι από τη ζωή σου που θα κρατάς για πάντα στα χέρια σου. Μα ο χρόνος στάθηκε από τότε άδικος και τέλειωσε πριν καν αρχίσει. Και ο χρόνος μακριά σου ήταν σαν αλάτι στις πληγές μου, μα περίμενα, για εσένα... για εμάς. Οι 5 μέρες που μου αφιέρωσες τα Χριστούγεννα, είναι οι 5 πιο ευτυχισμένες μέρες στη ζωή μου, μια χαρά πρωτοφανή για εμένα. Το βράδυ που σε είδα έπειτα από τόσο καιρό όταν έφτασα θεσσαλονίκη... αχ πόσο μου είχες λείψει... η αγκαλιά σου τύλιξε την καρδιά μου και άρχισε πάλι να χτυπά... είχα ξεχάσει τι έκανα τόσο καιρό μακριά σου, ζούσα? Σίγουρα όχι, περίμενα πως και πως αυτές τις μέρες, η συντροφιά σου ήταν και είναι μια διαρκής μέθη. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα άλλο γύρω όταν ήσουν εσύ δίπλα μου, δεν μπορώ να κοιτάξω πουθενά αλλού όταν κοιτάζω εσένα, νιώθω να χάνομαι στο βυθό σου, με έναν απόλυτο τρόπο η ύπαρξη μου μαζί με τη σκέψη φεύγουν από μέσα μου και έρχονται να σε βρουν με έναν τρόπο που μόνο εσύ μπορείς να μου προκαλέσεις. Το πρώτο μας φιλί, αχ μια ανάμνηση που δεν πρόκειται να σβηστεί από τη μνήμη μου. Ξέρω πως δεν είμαι ο καλύτερος στο να φιλάω, μα η αίσθηση... τα χείλη σου όταν ακούμπησαν τα δικά μου, παρέλυσε όλο μου το σώμα, σαν να έλιωνα μέσα στη φωτιά. Λένε πως σημασία δεν έχει αν μπορείς να κάνεις κάτι τέλεια, θα το τελειοποιήσεις σιγά σιγά, σημασία έχει αν αγαπάς αυτόν που μοιράζεσαι την εμπειρία γιατί μαζί θα μπορέσετε να τελειοποιήσετε ο ένας τον άλλον. Και έτσι νιώθω. Αν υπήρχε ελιξίριο ζωής θα ήταν σε κάθε σου φιλί, και αν ήταν να πεθάνω, θα ήθελαν α το πιω από τα χείλη σου, να είναι το τελευταίο πράγμα που θα νιώσω πριν η ζωή μου για πάντα χαθεί.
Περάσαμε μαζί δυσκολίες, ξέρω πως το παρελθόν δεν διαγράφεται δυστυχώς. Εγώ έχω αποδεχτεί και συμφιλιωθεί με το δικό μου, πιστεύω πως έχω πάρει τα μαθήματα μου από αυτό, και δεν μπορεί να με επηρεάσει με κανέναν τρόπο. Οι άνθρωποι του παρελθόντος μου, διάλεξαν τα μονοπάτια τους και εγώ το δικό μου, η ζωή άλλωστε συνεχίζεται και δεν μπορώ να μοιρολατρώ για κάτι που έμεινε οριστικά πίσω. Νιώθω πολύ την ανάγκη αρκετές φορές να μπορούσα να σε κάνω να αισθανθείς το ίδιο. Ελεύθερη από κάθε τι που στο παρελθόν σε πλήγωσε, σε έκανε να κλάψεις και να πονέσεις. Μη βλέπεις το παρελθόν και γίνεσαι σκληρή με τον εαυτό σου. Όλοι κάναμε λάθη. Τα λάθη δεν χωρίζονται σε μεγάλα και μικρά, είναι λάθη, που όλοι πρέπει να περάσουμε για να μάθουμε, να γίνουμε δυνατοί, να δούμε, και να συνεχίσουμε μπροστά. Εκείνοι που μπορούν να μας αγαπήσουν παρά τα λάθη μας, να μας δεχτούν έτσι όπως είμαστε γι αυτό που είμαστε είναι οι άνθρωποι που μας μαθαίνουν και τι θα πει "σωστό". Για εμένα εσύ είσαι το σωστό μου, μου έμαθες γιατί πριν δεν ήμουν ευτυχισμένος και δεν μπόρεσα να κάνω ευτυχισμένους και τους άλλους στις σχέσεις μου. Κοιτάω το παρελθόν και τα λάθη, και πραγματικά αν μπορούσα θα τα επαναλάμβανα μιας και αυτά με φέρανε σε εσένα. Νιώθω αρκετές φορές πως μέσα από τον πόνο, την θλίψη και την απογοήτευση μιας προηγούμενης αγάπης γεννιέται η αληθινή αγάπη, σαν ένα δίδαγμα που σε προστάζει να συνεχίσεις, που σου λέει πως το φως δεν απέχει πολύ και το τέλος στο τούνελ είναι κοντά. Εύχομαι να μπορέσω, να μπορέσουμε μαζί να σβήσουμε σελίδες μισογραμμένες, καμένες, μισοσκισμένες, όχι να σβήσουμε το παρελθόν, αλλά να γράψουμε κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου ένα καλύτερο παρόν...
Θυμάμαι τις μέρες που είχα ανέβει κοντά στου Αγίου Βαλεντίνου, πόσο το είχα ανάγκη να δω στα μάτια σου πως το παρελθόν δεν σε στοίχειωνε, πως ήταν και είναι κάτι που έχει μείνει πίσω. Δεν μπορώ να σε μοιραστώ, και δεν θα μπορέσω ποτέ να σε μοιραστώ με κάτι άλλο. Είχα ανάγκη όμως να το δω στα μάτια σου, και γι αυτό ήρθα να σε δω, μου είχες λείψει πάλι πολύ, μα είχαν μεσολαβήσει και στιγμές θλίψεις στις συζητήσεις μας στο ίντερνετ. Αυτές τις στιγμές πάντα τις έβλεπα ως δείγμα του ότι ακόμα μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον. Όχι σαν κάτι στενάχωρο, γιατί η αγάπη που νιώθω και που νιώθεις είναι πολύ πιο δυνατή από οτιδήποτε άλλο. 3 μέρες τότε με κάνανε πολύ ευτυχισμένο, παρόλο που ήμουν προβληματισμένος που κάποιος από το παρελθόν σου επέμενε τόσο πολύ, σεβόμουν το ότι ήθελες να το χειριστείς μόνη σου, σου είχα και σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη και ξέρω πως δεν θα την πρόδιδες ποτέ. Πάλι σε άφησα όμως όπως και τα Χριστούγεννα, είναι γραφτό κάθε αποχωρισμός μας να είναι επίπονος. Είναι σαν τον κύκλο της ζωής, σαν να γεννιέμαι και να πεθαίνω ξανά και ξανά, μα η αναμονή, η ελπίδα και εσύ μου δίνετε το κουράγιο που χρειάζομαι μέχρι την επόμενη φορά...
Συζητάμε καμία φορά για τα όνειρα μας, τους στόχους και το μέλλον, μα δεν θέλω να το βλέπεις σαν κάτι χαοτικό. Θέλω να σου δώσω τη σιγουριά πως ότι και αν έρθει μαζί θα το αντιμετωπίσουμε, δεν είσαι μόνη σου σε τίποτα. Τα όνειρα μας είναι κοινά. Μην βλέπεις τον χρόνο σαν κάτι αρνητικό που θέλεις να περάσει, γιατί τότε είναι που κολλάει περισσότερο, τότε είναι που μένουμε πίσω. Δέξου τον και θα δεις πως ούτε αυτός πραγματικά μπορεί να μας κρατήσει μακριά, γιατί πάντα ο ένας θα βρίσκουμε τρόπο να είμαστε με τον άλλον. Θέλω πραγματικά να το κάνεις αυτό για εμένα, στο ζητάω από την καρδιά μου ταπεινά. Δεν έχω ξαναζητήσει κάτι που να θέλω τόσο πολύ στη ζωή μου. Προσπάθησε σε παρακαλώ, τη χρονιά που έρθει να είσαι αφοσιωμένη στο σκοπό σου και να τα πας καλά. Όχι για εμάς, όχι γιατί κρίνεται κάτι που αφορά εμάς, εγώ θα σε αγαπάω ότι και αν συμβεί. Αλλά θέλω πολύ να πετύχεις, θέλω πολύ να σε δω να πραγματοποιείς τα όνειρα σου. Ξέρω πόσο σκληρά δουλεύεις γι αυτό και ας λες το αντίθετο. Τώρα όμως είναι η πιο μεγάλη πρόκληση, και το μέλλον χτίζεται τώρα, αυτή τη στιγμή, μην την αφήσεις να περάσει ανεκμετάλλευτη όπως έκανα εγώ. Μπορεί να μην μετάνιωσα τη σχολή που πέρασα, αλλά θα μπορούσα να είχα γλυτώσει πολλά με το να περάσω Αθήνα, να διάβαζα περισσότερο και να πέρναγα εκεί που ήθελα. Δεν το έκανα γιατί άφησα άλλα πράγματα να μπουν μπροστά. Στο λέω βάση των δικών μου λαθών, είναι το μέλλον σου, μην το αφήσεις να πάει χαμένο σε παρακαλώ. Εγώ θα είμαι εδώ σε όλη την πορεία. Μπορεί να βρεθούμε πιο σπάνια, να μιλάμε σπάνια, μα οι σκέψεις μου, κάθε σκέψη μου, όλη μου η ύπαρξη, η καρδιά μου, ο νους είναι σαν μια σκιά δίπλα σου. Μπορεί να μην την βλέπεις γιατί έχει πολλά φώτα τώρα εκεί, μα ότι δεν βλέπουμε δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει έτσι δεν είναι?
Μου είχες γράψει και κάτι άλλο ... πως δεν θα μπορούσες να έχεις ένα όνειρο ζωής που να μην περιλαμβάνει εμένα. Θα ήθελα να το σχολιάσω μα το τραγούδι που θα σου αφιερώσω στο τέλος τα λέει όλα ... για εμένα η Ισπανία δεν είναι όνειρο ζωής, είναι της μητέρας μου το όνειρο ζωής, για εμένα το όνειρο ζωής είσαι εσύ ... ήσουν και θα είσαι πάντα εσύ ...
Άργησε να έρθει, και ήταν το Πάσχα τότε που σε ξαναείδα, τότε που μπόρεσα να σε ξανασφίξω στην αγκαλιά μου και να νιώσω τη ζωή να κυλά ξανά στις φλέβες μου. Κάθε σου αγκαλιά με κάνει να νιώθω και πιο πολύ δικός σου, κάθε σου βλέμμα μου το ψιθυρίζει σιωπηλά και εκείνες οι μέρες χαράχτηκαν για πάντα στη μνήμη μου. Πήγαμε πάλι στα μέρη που είχαμε πάει την πρώτη φορά, και ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα στο στήθος μου, βούρκωσα δεν άντεχα. Άπλωσα το χέρι στη φωτιά μα δεν κάηκα αλλά την ένιωσα να ζεσταίνει την καρδιά μου, με έναν τρόπο μαγικό ακόμα το κάνει, ακόμα και τώρα που γράφω αυτές μου τις σκέψεις. Όταν πήγαμε σε εκείνα τα μέρη πραγματικά έδωσα μάχη με τον εαυτό μου να μην λυγίσει, μα ήταν πολύ έντονες οι στιγμές, και αυτή η σκέψη ότι ο χρόνος μας ήταν τόσο σύντομες, ένιωθα να συντρίβουν την καρδιά μου. Ένιωθα πως πριν προλάβω να εισπνεύσω το οξυγόνο τα πνευμόνια μου ήταν άδεια ξανά, πριν προλάβω να χαμογελάσω, το ρολόι και ο χρόνος φέρνανε ένα δάκρυ στα μάτια μου. Δεν μπορώ να σε συνηθίσω και μάλλον ποτέ δεν θα μπορέσω. Σε θεωρώ σαν κάτι τόσο το ξεχωριστό στη ζωή μου, κάτι που μου προκαλεί τόση έμπνευση, τόσο δέος. Έχω πάρει το ρολό της κουζίνας δίπλα μου, γιατί τα μάτια μου και απόψε με προδώσανε, καθώς ανακαλώ τις στιγμές εκείνες νιώθω ένα ανάμεικτο συναίσθημα χαρμολύπης. Θυμάμαι όταν πήγαμε και φάγαμε μαζί στο Ble, σου έχω πει ένα ψέμα... και ζητώ συγνώμη. Δεν μου άρεσε παλιά τόσο η σοκολάτα. Αυτό που με έκανε να την αγαπήσω είσαι εσύ. Ο τρόπο που έτρωγες την κρέπα όταν είχαμε πάει στο fregio πριν, σε κοίταζα και έβλεπα στα μάτια σου ότι σου άρεσε, ότι ένιωθες ευτυχισμένη, και ένιωθα παντοδύναμος που μπορούσα να φέρω την ευτυχία στα μάτια σου. Ο τρόπος που κοιτάζαμε τα γλυκά τώρα, που έτρωγες... είναι μια απερίγραπτη ηδονή να ξέρω πως περνάς καλά μαζί μου :') δίχως να μου το πεις απλά να το βλέπω στα μάτια σου... και όταν βγήκαμε την τελευταία εκείνη μέρα πριν την μέρα που θα έφευγα... που είπες πως η μητέρα σου ήθελε να μας κεράσει... πάλι βούρκωσα... δεν ξέρω τι με πιάνει, μα δεν είπα όχι επειδή είμαι αχάριστος ή χουβαρντάς. Εκείνες τις μέρες σε έπαιρνα από τους δικούς σου και από τα αγαπημένα σου πρόσωπα, το μόνο που μπορούσα ήταν να σε κάνω να περάσεις όμορφα και να σου προσφέρω ότι μπορούσα, ήταν και είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω. Νιώθω πως έχω μεγαλώσει με τις ιδέες του παρελθόντος μα είναι ιδέες και αξίες που θα κρατήσω μέχρι να πεθάνω. Ήθελα εκείνο το βράδυ που θα ήταν το τελευταίο που θα περνάγαμε μαζί για πολύ καιρό, να σε βγάλω έξω και να είναι σαν να ήμασταν ένα πραγματικό ζευγάρι, να φάμε να μιλήσουμε, να πάμε για γλυκό, ήθελα κάθε στιγμή που θα ήσουν μαζί μου να είναι αρκετά δυνατή ώστε η ανάμνηση μου να ζει δίπλα σου ακόμα και όταν θα έχω φύγει προσωρινά από δίπλα σου. Δεν ξέρω αν κατάφερα κάτι από αυτά... Το επόμενο πρωί, απλά ήθελα να σου δώσω κάτι ακόμα να με θυμάσαι, το γλυκό που μοιραστήκαμε μαζί... είναι ένα από αυτά τα ασήμαντα πράγματα, γιατί κάποιος θα πει είναι απλά ένα γλυκό "ε και?" για εμένα είναι κάτι παραπάνω... πολλά παραπάνω... τότε μου έδωσες το κουνελάκι. Με ρώτησες "αν όντως μου αρέσει" και κρατήσαμε ο άλλος για τα τελευταία λεπτά στην αγκαλιά μας, μα ο χρόνος πάλι άδικος τέλειωσε τόσο γρήγορα, και αποχωριστήκαμε. Έκανα λάθος για την ώρα και χάσαμε έτσι πολύτιμο χρόνο μαζί... είχα όμως ήδη ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής. Ήμασταν 4 άτομα μόνο στο λεωφορείο... έβγαλα το κουνελάκι που μου χάρισες και το πήρα στην αγκαλιά μου... και εκεί ξεκίνησε η συναισθηματική μου "κατηφόρα" πρέπει να έχω να κλάψω τόσο έντονα από τότε που πέθανε η γιαγιά μου... ήταν ένα κλάμα σιωπηλό σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.. ένιωσα πως θα λιποθυμήσω και πως δεν θα άντεχα την συναισθηματική φόρτιση, ίσως και γι αυτό να αρρώστησα τόσο βαριά, εκείνες τις μέρες ο οργανισμός μου πραγματικά ανέβηκε το δικό του Γολγοθά... Δεν το λέω αυτό για να σε στεναχωρήσω. Μα οι στιγμές που φεύγω μακριά σου, για εμένα είναι στιγμές που η ψυχή μου μπαίνει πάλι στη λήθη, που η ζωή μου μπαίνει στο "ψυγείο" περιμένει καρτερικά τη δική της ανάσταση τη δική της ευκαιρία, που θα την πάρει για πάντα από αυτό το ενδιάμεσο στάδιο θανάτου μετά τη ζωή και που θα μείνει για πάντα εκεί μέσα στην αγκαλιά σου. Χαμένη, εγκλωβισμένη, δίχως δρόμο διαφυγής, γιατί δεν τον θέλει τον δρόμο αυτό που οδηγεί μακριά σου... Τα βράδια που κρατάω το κουνελάκι σου στην αγκαλιά μου, νιώθω μέσα στο παραλήρημα της νύχτας πως είσαι εσύ που κουρνιάζεις στο στήθος μου, το δικό σου άγγιγμα που νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, και μέσα στις στιγμές αυτές τις σπάνιες που βρίσκομαι στον παράδεισο, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη μου, και εύχομαι να ήσουν πράγματι εσύ, μα μου χάρισες όντως την ελπίδα με αυτό σου το δώρο, την ελπίδα πως η θέση αυτή στην αγκαλιά μου δεν είναι άδεια και πως κάποιο βράδυ θα έρθεις να πάρεις τη θέση του και δεν θα κρατώ σφιχτά κάτι άψυχο που σε θυμίζει αλλά εσένα που αγαπάω ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου