«Θάλασσα, ουρανός, δεν τελειώνει η μια κάπου για να ξεκινήσει ο άλλος, είναι αγκαλιασμένοι, ενωμένοι σε μια αέναη μοναδική ύπαρξη που απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι …»
Όταν κοιτάζω τη θάλασσα μου έρχονται αναμνήσεις στο μυαλό, μοιάζει με ένα ταξίδι της ψυχής που ποτέ δεν τελειώνει, ένα ταξίδι που έκανα εγώ και που στην καρδιά μου ακόμα συνεχίζεται.
Φέτος τα Χριστούγεννα βίωσα πολλά διαφορετικά συναισθήματα, άλλα γνώριμα και άλλα τελείως ξένα, ήταν τα πιο έντονα που έχω ζήσει στα 21 χρόνια που ζω. Ένιωσα για πρώτη φορά την αξία της οικογένειας, τα άτομα που αγαπώ και είναι δίπλα μου όπου και να βρισκόμαστε, ότι και να κάνουμε. Δεν θα ξεχάσω τις στιγμές που μοιραστήκαμε, είναι γραμμένες στην καρδιά μου.
Φέτος τα Χριστούγεννα έμαθα την ένταση και το κόστος της απουσίας, και την αρχή ενός νέου ταξιδιού. Ο θείος μου που ήρθε από το Ντουμπάι, μέσα από τα λόγια του με έκανε να αισθανθώ πως δεν είναι δύσκολο το βήμα να βγεις έξω από τον προστατευτικό κλοιό των δικών σου, σε έναν ξένο τελείως τόπο για εσένα. Και όμως και εκείνος λύγισε όταν έπρεπε να φύγει πάλι απ’την Ελλάδα.
Οι μέρες δεν άργησαν πολύ και ήρθε και η δική μου σειρά να φύγω από την Αθήνα. Ήταν η πρώτη φορά που την αποχωριζόμουν με δυσκολία, κάτι γιατί οι στιγμές που πέρασα στις γιορτές ήταν οι πρώτες όμορφες που έχω να θυμάμαι, κάτι γιατί η Κέρκυρα στην οποία πήγαινα ήταν συνδεδεμένη με διάβασμα και Πανεπιστημιακές δραστηριότητες. Δεν ξέρω, δεν ήμουν ποτέ καλός στους αποχωρισμούς, στα αντίο, η καρδιά μου δένεται και δίνεται δύσκολα αλλά όταν το κάνει, το κάνει με έναν τόσο απαράβατο και δεσμευτικό τρόπο που είναι δύσκολο να ξεχαστεί.
Όσα ταξίδια και να έκανα ως τώρα, όσους διαφορετικούς προορισμούς και να είχαν αυτά, κανένα ταξίδι, κανένας προορισμός δεν μπορεί να συγκριθεί με το ταξίδι που ξεκίνησα για να σε βρω. Θάλασσες υπάρχουν πολλές αν είσαι ταξιδιώτης, δρόμοι υπάρχουν πολλοί αν αναζητάς κάτι βαθύ, απ’την καρδιά. Μα το συναίσθημα εκείνο, το πρωτόγνωρο όταν σε αγκάλιασα με το που βγήκα από το λεωφορείο, είναι ένα συναίσθημα σαν οξυγόνο για τους πνεύμονες μου, σαν ζωή για την καρδιά μου. Σε ένιωθα στα χέρια μου και ένιωθα πως κρατούσα όλο μου τον κόσμο μες την αγκαλιά μου. Και όταν σε κοίταξα στα μάτια εκείνο το βράδυ, ήταν σαν να πέρασε μόλις μια στιγμή από την τελευταία φορά που είχαμε ειδωθεί. Χάθηκα στο βλέμμα σου, στη ζεστασιά του. Η ανάγκη μου να σε σφίξω στην αγκαλιά μου με νίκησε, και ένιωσα πως ήμουν πάλι στο σπίτι μου.
Για εμένα το ταξίδι, και η διαμονή μου εκεί ήταν ένα όνειρο, ένα όνειρο που συνάντησα στο πρόσωπο σου, στην καρδιά σου. Δεν φοβήθηκα στιγμή μήπως ξυπνήσω, γιατί ήξερα πως αυτό το όνειρο ήταν η πιο γλυκιά μου πραγματικότητα.
Οι στιγμές που περπατάγαμε μαζί και σε κρατούσα, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο από το πόσο εύχομαι να κρατούσαν για πάντα, να μπορώ να σε κρατάω πάντα στην αγκαλιά μου, να περπατάμε, δεν με ένοιαζε το προς τα πού, αρκεί να έχω εσένα δίπλα μου. Και όταν μου μίλαγες, τα λόγια σου φτάνανε στην καρδιά μου σαν γλυκιά μέθη, και προσπαθούσα μάταια να μην χαθώ στην μαγεία τους, να μην λιώσω σαν παγάκι στο βλέμμα σου, και να σε αφήσω όταν έπρεπε να σε αποχωριστώ. Αχ πόσο δύσκολος και επίπονος μου ήταν αυτός ο χωρισμός, σαν να προσπαθεί κάποιος να σκίσει την καρδιά μου στα δύο, κάθε βράδυ που έπρεπε να σε αφήσω, ένιωθα πως ο χρόνος είχε περάσει τόσο γρήγορα και εγώ δεν είχα προλάβει να σε χαρώ, να σε αγκαλιάσω αρκετά, να σου μιλήσω, να σε κοιτάξω, να σου δώσω αυτά που ήθελα.
Ένιωθα ένα δέος κάθε φορά που βρισκόμουν δίπλα σου, ένα ρίγος, και την καρδιά μου να λιώνει, αυτό το συναίσθημα που μου δημιουργείς, είναι τόσο πρωτόγνωρο για εμένα, με κάνει να νιώθω πως πετάω, ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και είμαστε πάλι μακριά. Η ανάσα μου κόπηκε, τα μάτια μου δάκρυσαν, και η καρδιά μου χτύπησε όπως δεν την έχω νιώσει να χτυπά στο στήθος μου ποτέ ξανά. Το νιώθω στην καρδιά μου πως δεν είναι ένα τυχαίο συναίσθημα, είναι το συναίσθημα που η καρδιά μου, μου λέει πως σε βρήκα, εσένα που περίμενα να έρθεις στη ζωή μου, το άλλο μου μισό <3.
Εκείνο το βράδυ που τα χείλη μας ενώθηκαν για πρώτη φορά, ένιωσα το σώμα μου να λιώνει στο άγγιγμα σου, ένιωσα στα χείλη σου τη γεύση της ζωής που θέλω μαζί σου να ζήσω, η ψυχή μου τραντάχτηκε και άφησε τη γη για τον ουρανό, εκεί βρέθηκε επειδή εσύ την πήρες μαζί σου. Ήταν ένα φιλί που ένιωσα με την καρδιά μου, με την ψυχή μου γιατί ήταν γεμάτο από τα συναισθήματα και την μαγεία της καρδιάς σου <3 Ήταν το φιλί που ονειρευόμουν κάθε φορά που έβλεπα την Πεντάμορφη, και αναρωτιόμουν αν κανείς θα με φιλήσει εμένα ποτέ έτσι, με αυτή την ένταση, τον ρομαντισμό :$ <3 και όμως τώρα ξέρω <3 Ελπίζω να ένιωσες και εσύ έτσι, ξέρω πως περίμενες το κατάλληλο άτομο, και ήθελα να ήταν κάτι όμορφο γεμάτο συναίσθημα για εσένα, ήθελα εκείνη τη στιγμή να μπορούσα να σου δώσω όλη τη ζωή και τα συναισθήματα μου σε ένα φιλί, να νιώσεις ότι νιώθω, να δεις ότι βλέπω με τα μάτια της καρδιάς μου <3 αυτό προσπάθησα να κάνω όλες τις στιγμές που ήμασταν μαζί <3
Γράφω αυτές τις γραμμές και θα τις περάσω μετά στο πολύ όμορφο ημερολόγιο που μου πήρες <3 Πιστεύω πως αν αρχίσω να γράφω όσα αισθάνθηκα, όσα αισθάνομαι και τα όνειρα που κάνω, θα χρειαστώ δέκα τέτοια :$ <3
Η πλάκα που μου έφτιαξες με τον πυλό, και το γράμμα που μου έγραψες, ακόμα μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Μάλλον φταίει που ποτέ κανείς πριν δεν ένιωσε κάτι για εμένα, δεν θέλησε να μου δώσει, όχι κάτι από τα χέρια του, αλλά κάτι από την ψυχή του. Νιώθω ότι αυτά που μου έδωσες είναι δώρα από την ψυχή σου, από τον προσωπικό σου μαγικό κόσμο, γεμάτο με τα συναισθήματα σου, και έτσι κάθομαι τα βράδια και διαβάζω ξανά και ξανά το γράμμα σου, κάθε λέξη από την αρχή κάθε συναίσθημα που μου δημιουργεί καινούριο. <3 δεν ξέρεις πόσο θέλω να φτάσουμε μαζί στο «για πάντα» με αφετηρία το τώρα… όταν το λέω καμία φορά το εννοώ, δεν το λέω επειδή δεν αντέχω να ξαναπληγωθώ ή φοβάμαι να ξανανοιχτώ, απλά δεν θα ήθελα άλλη κοπέλα στη ζωή μου, μόνο εσένα, μόνο με εσένα θέλω να κάνω όνειρα, να κάνουμε όνειρα για να μιλάω με το χέρι στην καρδιά, και να τα πραγματοποιήσουμε μαζί <3 μερικές φορές φοβάμαι πως μπορεί κάποιος άλλος να κερδίσει την καρδιά σου, να την αξίζει περισσότερο, αλλά και αν κάτι τέτοιο συμβεί, να ξέρεις πως εγώ θα πολεμήσω μέχρι τέλους για να μη σε χάσω, και αν τελικά χάσω, τότε θα είναι καλύτερα να την κερδίσει εκείνος, γιατί σημαίνει ότι θα μπορούσε να σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένη από ότι εγώ.
Μαζί σου είναι η πρώτη φορά που δεν φοβάμαι το μέλλον. Και ας μου λένε όλοι να πατάω στη γη, να είμαι προσγειωμένος, για να μην απογοητευτώ και απογοητεύσω και εσένα μετά, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τα όνειρα, όχι τώρα που σε βρήκα, όχι τώρα που μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μαζί <3 :’)
Θα ήθελα όμως πιο πολύ από όλα, εκείνη η επίσκεψη μου, να μην είχε παράπλευρες απώλειες, να μη θυσίαζες κάτι για να με δεις, εγώ ήρθα απλά για να σε δω, ήρθα στη ζωή σου απλά για να σου δώσω, όχι για να πάρω κάτι, δεν θέλω να χάσεις κάτι εξαιτίας μου, και αν περνάει από το χέρι μου να ξέρεις θα κάνω ότι μπορώ για να μη σου λείψει τίποτα. Ξέρω δεν περνάει και πολύ από το χέρι μου, τώρα που οι ζωές μας είναι έτσι όπως είναι γεμάτες υποχρεώσεις, αλλά ονειρεύομαι πως μια μέρα, θα μπορώ να σε φωνάζω «δικιά μου» και να εννοώ μόνο δικιά μου <3 τώρα μας χωρίζει ο άτιμος ο χρόνος με τις υποχρεώσεις μας L
Μαζί σου ένιωσα και την πιο έντονη στιγμή απώλειας που έχω ζήσει, εκείνη την μέρα που ήταν να σε αποχωριστώ. Δεν έχω κλάψει ποτέ πιο πολύ για κάποιον άνθρωπο που αφήνω και ξέρω πως θα ξαναδώ, τότε που συναντηθήκαμε, την προηγούμενη μέρα όταν είχες έρθει στο ξενοδοχείο, στο λεωφορείο μέσα, όταν έφτασα σπίτι, έκλαιγα, ακόμα και μέρες μετά. Μου ήταν και μου είναι πολύ δύσκολο να σε αφήσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να ζήσω μια ζωή μακριά σου, να μην μπορώ να σε προστατεύω και να σε φροντίζω, να μη σε βλέπω, να μη σε ακούω, να μη σε αγγίζω, να μην νιώθω τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου, τους χτύπους της καρδιάς σου.
Σε όλους λέω πως οι σπουδές μου είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός, γιατί θέλω να ασχοληθώ με άλλα πράγματα, μα στην πραγματικότητα αυτό που θέλω είναι εσένα για πάντα στη ζωή μου. Θα σκεφτόμουν πως είναι πολύ νωρίς για να πω κάποια πράγματα, μα δεν είναι, η ζωή κυλά γρήγορα, και την έχω δει να περνάει μπροστά από τα μάτια μου με γρήγορους ρυθμούς, δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο, και δεν θέλω να μου συμβεί κάτι, και να μην σου έχω δώσει ότι μπορώ. Δεν θέλω να αναβάλω ένα «σε λατρεύω» για αύριο, θα στο στείλω εκείνη τη στιγμή που το νιώθω, δεν θέλω να κλείσεις τα μάτια σου ένα βράδυ και να μην νιώθεις στην καρδιά σου πως το εννοώ, σε λατρεύω όσο δεν φαντάζεσαι και όσο δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω.
Μακάρι να μπορούσα να στείλω τη σκέψη μου να σε ξυπνά κάθε πρωί, να σου δίνει κουράγιο και δύναμη για όλη την ημέρα, η σκέψη μου όσο ασήμαντη και να είναι, είναι μαζί σου κάθε στιγμή, γιατί απλά δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι, και ούτε θέλω :$ <3
Δεν θέλω όμως με τα πολλά λόγια να σε θαμπώσω, απλά με λίγες γραμμές να σε ευχαριστήσω, ήταν πέντε ημέρες, που ακόμα νιώθω στην καρδιά μου, και θα τις νιώθω για πάρα πολύ καιρό ακόμα να μου κρατάνε συντροφιά αφού είναι οι μόνες αναμνήσεις που μου δίνουν ζωή, ελπίδα και προσμονή για το μέλλον. Σε ευχαριστώ που μου έμαθες αυτό το υπέροχο συναίσθημα, που με κάνεις να το νιώθω στην καρδιά μου, σε ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες στο συναίσθημα αυτό, θα ήθελα κάθε επόμενη μέρα που θα έρθει, να μπορώ να σε κάνω να το νιώσεις πιο έντονα, πιο βαθιά, όσο έντονα και βαθιά το ένιωσα τότε και το νιώθω και εγώ τώρα. Είσαι ότι πιο υπέροχο μου έχει συμβεί και δεν θα ήθελα ποτέ να σε χάσω από δίπλα μου, σε λατρεύω ζωή μου :”)
Βράδειασε και άδειος πάλι είναι ο δρόμος
