Μακάρι να μπορούσα ...

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη για χτες, ήταν μια από τις πιο άσχημες βραδιές που έχω ζήσει. Δεν θέλω να έρθουν και άλλες σαν αυτή, γι αυτό σου γράφω αυτό το γράμμα. Δεν θέλω να είμαστε έτσι, εσύ και εγώ, δεν την αντέχει η καρδιά μου αυτή τη σιωπή άλλο... Τι ήταν αυτό που σκεφτόσουν προχτές και σε κράτησε ξάγρυπνη? Η σκέψη του να μην ξέρω, τι σε προβλημάτισε ή μπορεί να σε στεναχώρισε με αφήνει αδύναμο, ανίκανο να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν γίνεται να με εμπιστευτείς και να μου ανοιχτείς από την μια μέρα στην άλλη για σκέψεις, και προβληματισμούς του βαθύτερου σου ψυχικού κόσμου, αλλά το μόνο που ζητώ είναι μια ευκαιρία να είμαι κομμάτι του κόσμου αυτού. Δεν μπορώ να κοιτάξω τα μάτια σου για να ξέρω πότε δακρύζουν, δεν μπορώ να ακούσω την φωνή σου για να ξέρω πότε ραγίζει πίσω από τον πόνο, ούτε μπορώ να νιώσω την καρδιά σου για να ξέρω πότε ματώνει, μακάρι να μπορούσα... μη μου στερείς τη δύναμη που έχω, την ευκαιρία να μπορώ να σε κάνω να νιώσεις καλά. Δεν θέλω να είμαι αδιάκριτος, ή να κάνω έλεγχο στη ζωή σου, και σίγουρα δεν έχω δικαίωμα να λέω πως θέλω να μοιραστείς κάθε πρόβλημα μαζί μου. Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, μου έρχεται τόσο φυσικά όπως το οξυγόνο στα πνευμόνια μου. Θέλω να είσαι ένα κομμάτι της ζωής μου, να ξέρεις πότε χαίρομαι για να χαρείς μαζί

μου, και κάπου κάπου που λυπάμαι να μπορώ να βρω παρηγοριά στην αγκαλιά σου και ας είναι απλά εικονική, ή στα τρυφερά σου λόγια και ας χάνονται και ας ξεχνιόνται οι λέξεις, τα συναισθήματα πίσω από αυτές όμως ζούνε πάντα στην καρδιά. Θα ήθελα να είμαι εγώ αυτό το άτομο για εσένα, που θα μπορείς να σηκώσεις το τηλέφωνο στις 2 η ώρα τα ξημερώματα ή στις 5 το πρωί επειδή είδες κάποιο κακό όνειρο, ή κάτι σε προβλημάτισε, να το συζητήσουμε, να πρσπαθήσω να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα με ότι ελατωμματικό μέσο έχω στη διάθεση μου... Η σκέψη ότι υπάρχει κάτι που σε προβληματίζει, και δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το πάρω μακριά σου, με κράτησε ξάγρυπνο όλο το βράδυ... πόνεσα, δάκρυσα, σκέφτηκα πόσο αδύναμος είμαι για να μην μπορώ να βάλω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε μια τάξη... μα είμαι απλά ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος για τον οποίο οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν τι σημαίνεις. Δώσε μου σε παρακαλώ τη δύναμη όχι να σημαίνω κάτι για εσένα, για τη ζωή σου, αλλά να αξίζω κάτι. Να αξίζω την ευτυχία που μου έδωσες, γιατί θα ξέρω ότι μπορώ να σε κάνω και εγώ ευτυχισμένη. Να αξίζω την αγκαλιά που μου χάρισες, γιατί θα ξέρω ότι γνωρίζεις ότι είσαι η αγαπημένη φιλοξενούμενη της όταν σε κρατώ στα χέρια μου, όταν νιώθω πως καταφέρνω να πάρω έστω λίγο από αυτό που σε προβληματίζει μακριά. Μπορεί να λατρεύω το χαμόγελο σου, και να κάνει σαν τρελή την καρδιά μου να χτυπά, μα αυτό που θα ήθελα πιο πολύ να δω θα ήταν ο πόνος, ο προβληματισμός που νιώθεις για να μπορούσα να τον πάρω μακριά... να νιώσεις όχι να ακούσεις, πως είμαι εδώ για εσένα, για εσένα και μόνο που μου έχεις κλέψει την καρδιά ...

Ένας ματωμένος άγγελος