Ένα ταξίδι τελείωσε και οι όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε μόνο αναμνήσεις μπορούν πλέον να είναι και για τους δυο μας. Δεν πιστεύω ότι κάτι όμορφο όταν είναι αληθινό τελειώνει, δεν το αφήνει η μοίρα, γιατί οι άνθρωποι που το φτιάξανε το έχουν ανάγκη, για να κάνανε τον κόπο να του δώσουν την ομορφιά που έχει. Οι άνθρωποι αυτοί παλέψανε για να το κάνουν αληθινό. Και αν ένα ταξίδι τελειώνει για να ξεκινήσει ένα καινούριο, σκέφτομαι ότι όσο η καρδιά μου χτυπά θα έχω ανάγκη κάποιους ανθρώπους που συνάντησα στο χτες, σήμερα και ενδεχομένως και αύριο στη ζωή μου, δίπλα μου, όπως μπορεί να με έχουν και εκείνοι ανάγκη στη ζωή τους. Δεν είναι απαραίτητο ότι κάθε ταξίδι που ξεκινάμε το ξεκινάμε από το μηδέν και μόνοι. Ίσα ίσα, τις τελευταίες μέρες ένιωσα λιγότερο μόνος από ποτέ, λιγότερο ξένος σε ένα ξένο περιβάλλον, αλλά ένα περιβάλλον που ένιωσα περίεργα οικείο. Δεν είναι ποτέ το περιβάλλον ή οι περιστάσεις, είναι οι άνθρωποι και η διάθεση τους να σου ανοίξουν την πόρτα της καρδιάς τους.
Στη ζωή μου βρήκα πολλές κλειστές πόρτες, μα και κάποιες ανοιχτές που περίμεναν να μπω για να με εγκλωβίσουν στο άδειο τους χώρο. Με κάθε πόρτα που έκλεινε πίσω μου, ένιωθα πως κάτι τελείωνε, αλλά δεν έβρισκα τη δύναμη και την ελπίδα ότι κάτι άλλο κάπου αλλού είχε ξεκινήσει. Κοιτώντας σκυφτός τον κόσμο, δεν μπορείς να δεις πόσο βαθιά στον ορίζοντα φτάνει ο ήλιος πριν σου χαρίσει το τελευταίο του φως. Ποτέ πριν δεν ένιωσα τόσο τυφλός όσο ένιωσα δίπλα σου, σαν να ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου ένας τελείως άγνωστος κόσμος, ένας κόσμος που σαν ονειροπόλος ερωτεύτηκα και αγκάλιασα με την καρδιά μου. Είχα την τύχη για λίγες μέρες, να δω ένα χαμόγελο πιο εκτυφλωτικό και από τον ήλιο, πιο ζεστό και από την φωτιά όταν άγγιζε την ψυχή μου, και πιο ανατριχιαστικό και από το βραδινό αεράκι, όταν προσπαθούσα να το αποτυπώσω στη μνήμη μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ, ότι μπορούσες να βγάλεις τέτοια δύναμη από την ψυχή σου και να μου την χαρίσεις τόσο απλώχερα. Αυτό το βλέμμα σου όποτε το συναντούσα ένιωθα πως άγγιζε την ψυχή μου, αισθανόμουν γυμνός σαν να μπορούσαν τα μάτια σου να φτάσουν στο πιο απόκρυφο κομμάτι της ύπαρξης μου. Ένιωθα την ψυχή μου να λιώνει, σαν να ήμουν κερί και τα μάτια σου ήταν η φλόγα. Ένιωθα ζεστασιά μέσα στο βλέμμα σου, και ας φύσαγε ο άνεμος για να με σβήσει. Έχω συναντήσει αρκετά βλέμματα ανθρώπων που με κοίταξαν αλλά ποτέ πραγματικά δεν με είδαν, αλλά ο τρόπος που εσύ με κοίταξες με έκανε να πιστεύω ότι πριν ήμουν τυφλός, και εσύ ήσουν το φως μου. Νόμιζα ότι ήταν υπερβολή να μπορεί κάποιος να αγκαλιάσει τον κόσμο, μα πραγματικά έτσι ένιωσα όταν στα δυο μου χέρια κρατούσα όλο τον δικό μου κόσμο.
Πάντα ένιωθα μόνος, τα βράδια πριν κοιμηθώ αναζητούσα κάτι να κρατήσω στην αγκαλιά μου, ένιωθα ένα σφίξιμο στην καρδιά όταν τα χέρια μου επέστρεφαν άδεια. Όταν σε αγκάλιασα για πρώτη φορά, και ήρθε η καρδιά σου τόσο κοντά στη δική μου, έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να την ακούσω και ένιωσα ότι βρισκόμουν στον παράδεισο, μαζί σου, και τίποτε άλλο δεν είχε σημασία. Το όμορφο ηλιοβασίλεμα, θα ήταν και αυτό σαν τα άλλα που τα μάτια μου αντίκρυσαν και ξέχασαν, μα ήταν διαφορετικό, γιατί όσο σε είχα στην αγκαλιά μου, το είδα ζωγραφισμένο στα μάτια σου την ομορφιά του στο χαμόγελο που σχημάτιζαν τα χείλη σου. Δεν ξέρω αν το ένιωσες και εσύ, αλλά ήταν ότι πιο δύσκολο έχω πετύχει ως τώρα να σε αφήσω από την αγκαλιά μου, δεν ήταν μόνο η ζεστασιά της καρδιάς σου που ένιωσα τότε που σε ένιωθα κοντά μου, ήταν η γλυκήτητα, η τρυφερότητα, η δύναμη που έβρισκα στην αγκαλιά σου. Εκεί, μέσα στα δυο σου χέρια, κοντά στην καρδιά σου, καθώς με κοίταγες κατάλαβα τι σημαίνει ευτυχία.Κατάφερες μόνο με τα δυο σου χέρια, να γιατρεύσεις την πληγωμένη μου καρδιά
Φοβάμαι, φοβάμαι πως θα με ξεχάσεις γιατί βλέπεις την απόσταση σαν εμπόδιο, ένα εμπόδιο που χωρίζει. Δεν σε έχω νιώσει μακριά μου ούτε ένα δευτερόλεπτο από τότε που σε γνώρισα, μπορεί να μην υπάρχει η φυσική παρουσία του ενός δίπλα στον άλλον, αλλά αυτό δεν με κάνει να αισθάνομαι τίποτα λιγότερο απ’το αν ήσουν εδώ. Νιώθω αυτή την ανάγκη να σου δώσω ότι έχω, για να καλύψω το κενό που δημιουργεί η απόσταση, και εγώ θα ήθελα να σε έχω κοντά μου, στην αγκαλιά μου, να είμαι πραγματικά ένα κομμάτι της ζωής σου, και όχι κάτι τόσο ψεύτικο, διαδικτυακό.
Δεν θέλω να με ξεχάσεις ακόμα και αν πιστεύεις ότι η απόσταση είναι τόσο μεγάλο εμπόδιο εγώ δεν θα το καταφέρω ποτέ, γιατί η καρδιά που βρίσκεται στο σώμα μου, πάντα θα χτυπά για εσένα, πάντα θα θυμάται τον χτύπο της δικής σου καρδιάς, και πως ένιωσε όταν έστω και για λίγο η δική σου κοντά της. Η απόσταση μπορεί να χωρίζει εσένα και εμένα, μα μη ξεχνάς άφησα την καρδιά μου εκεί μαζί σου, τις καρδιές μας τίποτε δεν μπορεί να τις χωρίσει. Έτσι νιώθω όταν κοιτάζω το φεγγάρι, νιώθω πως το κοιτάς και εσύ μαζί μου, και ας μην είσαι δίπλα μου, και τότε είναι που χαμογελώ γιατί δεν χρειάζεται να κοιτάξω δίπλα μου, αρκεί να βάλω το χέρι στο στήθος, και θα νιώσω τον συγκάτοικο με τον οποίο μοιράζομαι την καρδιά μου <3
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου