Σιωπηλό απόγευμα, το αεράκι χαϊδεύει απαλά τα μάγουλα μου καθώς χαζεύω τον ορίζοντα. Η ηρεμία που προσπαθεί να επιβάλει το τοπίο έρχεται σε σύγκρουση με τα αγρίμια που παλεύουν να σκίσουν την ψυχή μου στα δυο. Κάποτε, θυμάμαι τις μέρες που ήμουν ανέμελος και μπορούσα να χαμογελάσω, να ζήσω, να νιώσω ότι ο χρόνος δεν έτρεχε μπροστά μου αλλά περπατούσε δίπλα μου και μαζί ζωγραφίζαμε το μονοπάτι μας. Κάποτε ήμουν αυτός που χαμογελούσε και έδινε το χαμόγελο στο πρόσωπο των άλλων, μια αθώα ύπαρξη γεμάτη όνειρα, θέληση για ζωή. Τότε είχα λιγότερα άτομα στη ζωή μου αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει μοναξιά ή δυστυχία...
Η ζωή είναι όμως σαν τον δρόμο, δεν υπάρχουν μόνο ευθείες, υπάρχουν και στροφές. Μάλλον η δική μου στροφή με τον καιρό με έβγαλε σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω, έναν κόσμο τελείως διαφορετικό. Τώρα πια κάθε στιγμή είναι μια μαχή, κάθε αναπνοή ένας αγώνας για επιβίωση και ένα χαμόγελο, όσο τρελό και αν ακουστεί είναι πιο πολύτιμο και από κόσμημα αν το βρει κανείς ζωγραφισμένο στα χείλη μου αλλά να το έστειλε η ψυχή μου εκεί. Τώρα πια ο χρόνος έχει φύγει μπροστά και αισθάνομαι ότι κυνηγάω πράγματα που είτε δεν θα μπορώ να αλλάξω είτε δεν θα θέλουν να αλλάξω. Και μένω έτσι πίσω, κουρασμένος, απογοητευμένος. Πια ψάχνω την ευτυχία στα μάτια των άλλων, για να κρύψω τη θλίψη στα δικά μου, και δεν τα καταφέρνω πάντα τόσο καλά. Πια νιώθω ότι ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους όταν περπατάω είμαι πιο μόνος από ποτέ...
Σε σκέφτομαι, μα η ανάμνηση σου γλιστρά από τα χέρια μου όπως γλιστρά αθόρυβα η σκιά σου πριν προλάβεις να την κοιτάξεις. Σε αισθάνομαι, και προσπαθώ να αγγαλιάσω αυτήν την σκιά λίγο πριν φύγεις, να κοιτάξω τα μάτια σου λίγο πριν τα αποστρέψεις, να αιχμαλωτίσω την φωνή σου λίγο πριν οι λέξεις της με μαχαιρώσουν. Σε ονειρεύομαι, μα ακόμα και στα όνειρα μου, δεν διάλαξες εμένα ούτε μια φορά, ξυπνάω με δάκρυα στα μάτια και έναν γνώριμο πια πόνο στο στήθος. Αυτός ο πόνος είναι γιατί σ'αγαπάω, γιατί θα το κάνω πάντα όποιο και αν είναι το κόστος ανεξαρτήτου αναγνώρισης. Γιατί εγώ ήμουν που σου έστειλα τη σκέψη μου για να μην νιώθεις μοναξιά, εγώ είμαι που αισθάνθηκα και ήθελα να σε έχω δίπλα μου, για να μην αφήσω τίποτα να σε πειράξει, εγώ ήμουν που σε ονειρεύτηκα θέλοντας να φτάσω στον παράδεισο. Εγώ σ'αγάπησα με όλο μου το είναι, πιο πάνω και από τον εαυτό μου, και εμπιστεύτηκα την καρδιά μου στα χέρια σου. Εύχομαι να μη νιώσεις ποτέ ότι αυτά που δίνεις στο άτομο που αγαπάς με όλη σου την ψυχή, δεν είναι αρκετά, να μην νιώσεις τον πόνο που νιώθω εγώ κάθε φορά που προσπαθώ να σε αγγίξω και είσαι ήδη μακριά...
Έτσι έμαθα να περνάω τον καιρό μου. Όταν εσύ ζούσες τη ζωή σου, εγώ ζούσα μέσα από τις αναμνήσεις μου, μέσα στις σελίδες ενός ημερολογίου, σε έψαχνα σε κάποιο όνειρο όταν η ζωή τα έκανε όλα εφιάλτες, και περίμενα γιατί όλοι μου λέγανε να κάνω υπομονή. Αλλά κανείς δεν ήξερε τι πέρναγα, κανείς δεν είδε τη θλίψη στα μάτια μου, τον πόνο στην ψυχή μου. Κανείς δεν άκουσε την στεναχωρημένη ηχώ που έφεραν τα λόγια μου όταν δεν χρειαζόταν να υποκριθώ πως είμαι καλά. Όλοι ήθελαν να με δουν ευτυχισμένο, μα κανείς δεν ήθελε να μου δώσει αυτή την ευτυχία και έτσι έμεινα εγώ και το ημερολογίο μου. Είναι μια μεγάλη παρηγοριά για εμένα ότι μπορώ να μιλήσω σε κάποιον και να ανοίξω την ψυχή μου, να ξέρω ότι θα με ακούσει και ας μην μπορεί να μου απαντήσει. Να ξέρω ότι δεν με ακούει από υποχρέωση αλλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο πιο πιστός μου φίλος.
Τρεις βδομάδες ακόμα, τρεις βδομάδες και μια μέρα που μάλλον περιμένω είκοσι χρόνια να έρθει. Την ημέρα εκείνη που θα μπορέσω να είμαι εγώ, και δεν θα χρειάζεται να χαμογελάω αν νιώθω πόνο ή θλίψη, την ημέρα εκείνη που θα χαμογελάω γιατί έτσι αισθάνομαι, γιατί έτσι νιώθω. Είναι περίεργο πως εκείνη την ημέρα εσύ θα καθορίσεις τι θα νιώθω για αρκετές επόμενες της ζωής μου, είναι περίεργο ότι σου έχω δώσει τη δύναμη να γκρεμίσεις τα όνειρα μου αφού το έκανες ξανά και ξανά, μα αν δεν ρισκάρω δεν θα μάθω ποτέ, τώρα ξέρω πως σε χάνω, αλλά άμα δεν ρισκάρω ξέρω ότι θα είμαι πάντα ο χαμένος...
Και όταν όλα θα τελειώσουν, και όταν η μέρα εκείνη θα έρθει, το θλιβερό θα είναι ότι παρά την αναμονή, τον πόνο, αλλά και τα όμορφα συναισθήματα που ένιωσα, δεν θα είμαι εκεί, για να μου πεις ούτε καν ένα "ευχαριστώ" που σου έδωσα την καρδιά μου ζητώντας λίγη από την αγάπη σου ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου