Ήταν μια από αυτές τις μέρες που εύχομαι να είχα μείνει μέσα, να ήμουν ο Νίκος ο παλιός, να μην ήλπιζα, να έκανα αυτό που μου έλεγε η λογική και όχι αυτό που με παρακαλούσε η καρδιά μου. Μέρες σαν αυτή απλά με κάνουν να θέλω πραγματικά να φύγω μακριά της, όσο πιο μακριά γίνεται. Χτες είπε ότι ήθελε να βάλει τα κλάματα και δεν ήξερε το γιατί, ήθελα να την αγκαλιάσω σφιχτά και κοιτάζοντας τη στα μάτια να της πω ότι όλα θα πάνε καλά, και αν ένιωθε την ανάγκη να της πρόσφερα τον ώμο μου να κλάψει. Μα δεν μπορούσα είμαι ένας φίλος, και ότι ξέρει τι αισθάνομαι για εκείνη την έχει κάνει τυπική απέναντι μου. Σήμερα είπε ότι τα δάχτυλα της έχουν κενά μεταξύ τους και ότι ντρεπόταν ότι θα την κοροϊδέψουν, ήθελα να της πιάσω το χέρι και να της πω ότι τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλα είναι για να έρθει ένα άλλο χέρι και να τα γεμίσει, με αγάπη, τρυφερότητα. Μα δεν μπορούσα δεν είχα το δικαίωμα δεν μπορώ. Είναι στιγμές που θέλω να την αγκαλιάσω, να την αρπάξω και να τη φιλίσω, είναι στιγμές που θέλω να κλάψω όταν την βλέπω λυπημένη μα όταν θα με ρωτήσει γιατί, δεν θα μπορέσω να απαντήσω. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να την κοιτάξω γιατί τα μάτια μου θα προδωθούν στο βλέμμα της, δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει γιατί η φωνή της έχει γίνει το φάντασμα κάθε μου ονείρου, το άρωμα της κάνει την ατμόσφαιρα τόσο βαριά αισθάνομαι ότι αναπνέω το πιο εθιστικό τοξικό που μια μέρα θα με σκοτώσει και είναι στιγμές που εύχομαι να το κάνει, μα δεν μπορώ. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο που δεν υπάρχει εκείνη, δεν μπορώ να φανταστώ ένα δευτερόλεπτο της αιωνιότητας ακόμα και στο σκοτάδι χωρίς εκείνη, είναι το φως μου, είναι η πίστη μου, ο λόγος που είμαι εδώ. Όλοι μου λένε να την ξεχάσω, να πατήσω Χ σε εκείνη και ότι την θυμίζει, όλοι μιλάνε με το στόμα της λογικής γιατί να θέλω να ακούσω το ψίθυρο της καρδιάς μου όταν οι κραυγές τους είναι τόσο δυνατές και δεν θέλουν να με δουν δυστυχισμένο? Κουράστηκα να μου λένε ότι αξίζω κάτι καλύτερο, όταν εκείνη με έκανε καλύτερο. Κουράστηκα όμως και να κυνηγάω μια σκιά βαδίζοντας στο σκοτάδι, θέλω να φύγω μακριά και μακριά θα φύγω. Λένε ότι δεν πρέπει να περιμένεις κάποιον που σου είπε "σ'αγαπάω" και δεν σε κοίταξε στα μάτια να σου πει "φεύγω" και να το κάνει, έτσι και εγώ θα φύγω όπως ήρθα και όπως ήμουν στη ζωή της, σαν μια σκιά. Δεν το αξίζω να πληγώνομαι. Δεν το αξίζω να δακρύζω. Όπως δεν πλήγωσα ποτέ όποιον που αγάπησα, όπως δεν έκανα ποτέ να δακρύσει κάποιος που είχα στην καρδιά μου. Δεν ζήτησα τίποτα από εκείνη. Δεν ζήτησα ανταπόκριση, ανταπόκριση σημαίνει να δώσεις κάτι ως αποτέλεσμα του ότι έλαβες κάτι, εγώ ήθελα να με αγαπήσει επειδή το ένιωσε όχι επειδή εγώ το ζήτησα. Έτσι θα φύγω μακριά πολύ μακριά. Δεν μπορώ να είμαι δίπλα της άλλο γιατί είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η αγάπη η αληθινή και ανιδιοτελής αυτή που δεν θα έχεις τη τύχη να νιώσεις πολλές φορές στη ζωή σου και που γράφουν στα παραμύθια, δεν είναι ικανή να κρατήσει κάποιον δίπλα σου αν ο ίδιος δεν θέλει. Έτσι θα φύγω όσο ακόμα η καρδιά μου χτυπά και έχει τη δύναμη, θα φύγω όσο οι αναμνήσεις της δεν με πνίγουν στον πόνο αλλά καταφέρνω να επιπλεύσω στον απύθμενο βυθό τους, θα φύγω όσο τα λόγια της είναι απλά χαρακιές και αφήνουν κάποια κομμάτια της ψυχής μου ανέπαφα χρειάζομαι ζωή μέσα μου για να ζήσω, χρειάζομαι δύναμη, χρειάζομαι ελπίδα. Θα φύγω γιατί δεν ξέρω πόσα βράδια ακόμα η καρδιά μου θα πονά τόσο και θα αντέχει, δεν ξέρω πόσα δάκρυα τα μάτια μου ακόμα αντέχουν να αφήσουν να πέσουν στην ψυχή μου, πόσα όνειρα μπορώ να κοιτάζω από το περιθώριο να γκρεμίζονται ένα ένα. Θα φύγω για να ψάξω λίγη αγάπη, λίγη ζεστασιά, μια αγκαλιά για εμένα, για τον Νίκο. Δεν ζητάω την αποδοχή των άλλων, δεν ζητάω τη συμπόνια και τον οίκτο τους, δεν ζητάω τη λύπηση κανενός. Αξίζω και εγώ μια τρυφερή αγκαλιά, αξίζω και εγώ να νιώσω λίγη ευτυχία, να μπορώ να νιώσω ελεύθερος, να μπορώ να χαμογελάσω και όχι να προσποιούμαι ότι το κάνω. Αξίζω και εγώ κάτι που εκέινη δεν μπόρεσε να μου το προσφέρει ... αγάπη ...
Έτσι θα φύγω από εκείνη, μακριά ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου