Μακάρι να μπορούσα ...

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη για χτες, ήταν μια από τις πιο άσχημες βραδιές που έχω ζήσει. Δεν θέλω να έρθουν και άλλες σαν αυτή, γι αυτό σου γράφω αυτό το γράμμα. Δεν θέλω να είμαστε έτσι, εσύ και εγώ, δεν την αντέχει η καρδιά μου αυτή τη σιωπή άλλο... Τι ήταν αυτό που σκεφτόσουν προχτές και σε κράτησε ξάγρυπνη? Η σκέψη του να μην ξέρω, τι σε προβλημάτισε ή μπορεί να σε στεναχώρισε με αφήνει αδύναμο, ανίκανο να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν γίνεται να με εμπιστευτείς και να μου ανοιχτείς από την μια μέρα στην άλλη για σκέψεις, και προβληματισμούς του βαθύτερου σου ψυχικού κόσμου, αλλά το μόνο που ζητώ είναι μια ευκαιρία να είμαι κομμάτι του κόσμου αυτού. Δεν μπορώ να κοιτάξω τα μάτια σου για να ξέρω πότε δακρύζουν, δεν μπορώ να ακούσω την φωνή σου για να ξέρω πότε ραγίζει πίσω από τον πόνο, ούτε μπορώ να νιώσω την καρδιά σου για να ξέρω πότε ματώνει, μακάρι να μπορούσα... μη μου στερείς τη δύναμη που έχω, την ευκαιρία να μπορώ να σε κάνω να νιώσεις καλά. Δεν θέλω να είμαι αδιάκριτος, ή να κάνω έλεγχο στη ζωή σου, και σίγουρα δεν έχω δικαίωμα να λέω πως θέλω να μοιραστείς κάθε πρόβλημα μαζί μου. Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, μου έρχεται τόσο φυσικά όπως το οξυγόνο στα πνευμόνια μου. Θέλω να είσαι ένα κομμάτι της ζωής μου, να ξέρεις πότε χαίρομαι για να χαρείς μαζί

μου, και κάπου κάπου που λυπάμαι να μπορώ να βρω παρηγοριά στην αγκαλιά σου και ας είναι απλά εικονική, ή στα τρυφερά σου λόγια και ας χάνονται και ας ξεχνιόνται οι λέξεις, τα συναισθήματα πίσω από αυτές όμως ζούνε πάντα στην καρδιά. Θα ήθελα να είμαι εγώ αυτό το άτομο για εσένα, που θα μπορείς να σηκώσεις το τηλέφωνο στις 2 η ώρα τα ξημερώματα ή στις 5 το πρωί επειδή είδες κάποιο κακό όνειρο, ή κάτι σε προβλημάτισε, να το συζητήσουμε, να πρσπαθήσω να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα με ότι ελατωμματικό μέσο έχω στη διάθεση μου... Η σκέψη ότι υπάρχει κάτι που σε προβληματίζει, και δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το πάρω μακριά σου, με κράτησε ξάγρυπνο όλο το βράδυ... πόνεσα, δάκρυσα, σκέφτηκα πόσο αδύναμος είμαι για να μην μπορώ να βάλω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε μια τάξη... μα είμαι απλά ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος για τον οποίο οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν τι σημαίνεις. Δώσε μου σε παρακαλώ τη δύναμη όχι να σημαίνω κάτι για εσένα, για τη ζωή σου, αλλά να αξίζω κάτι. Να αξίζω την ευτυχία που μου έδωσες, γιατί θα ξέρω ότι μπορώ να σε κάνω και εγώ ευτυχισμένη. Να αξίζω την αγκαλιά που μου χάρισες, γιατί θα ξέρω ότι γνωρίζεις ότι είσαι η αγαπημένη φιλοξενούμενη της όταν σε κρατώ στα χέρια μου, όταν νιώθω πως καταφέρνω να πάρω έστω λίγο από αυτό που σε προβληματίζει μακριά. Μπορεί να λατρεύω το χαμόγελο σου, και να κάνει σαν τρελή την καρδιά μου να χτυπά, μα αυτό που θα ήθελα πιο πολύ να δω θα ήταν ο πόνος, ο προβληματισμός που νιώθεις για να μπορούσα να τον πάρω μακριά... να νιώσεις όχι να ακούσεις, πως είμαι εδώ για εσένα, για εσένα και μόνο που μου έχεις κλέψει την καρδιά ...

Ένας ματωμένος άγγελος

Μια σταγόνα παράδεισος ...

Ένα ταξίδι τελείωσε και οι όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε μόνο αναμνήσεις μπορούν πλέον να είναι και για τους δυο μας. Δεν πιστεύω ότι κάτι όμορφο όταν είναι αληθινό τελειώνει, δεν το αφήνει η μοίρα, γιατί οι άνθρωποι που το φτιάξανε το έχουν ανάγκη, για να κάνανε τον κόπο να του δώσουν την ομορφιά που έχει. Οι άνθρωποι αυτοί παλέψανε για να το κάνουν αληθινό. Και αν ένα ταξίδι τελειώνει για να ξεκινήσει ένα καινούριο, σκέφτομαι ότι όσο η καρδιά μου χτυπά θα έχω ανάγκη κάποιους ανθρώπους που συνάντησα στο χτες, σήμερα και ενδεχομένως και αύριο στη ζωή μου, δίπλα μου, όπως μπορεί να με έχουν και εκείνοι ανάγκη στη ζωή τους. Δεν είναι απαραίτητο ότι κάθε ταξίδι που ξεκινάμε το ξεκινάμε από το μηδέν και μόνοι. Ίσα ίσα, τις τελευταίες μέρες ένιωσα λιγότερο μόνος από ποτέ, λιγότερο ξένος σε ένα ξένο περιβάλλον, αλλά ένα περιβάλλον που ένιωσα περίεργα οικείο. Δεν είναι ποτέ το περιβάλλον ή οι περιστάσεις, είναι οι άνθρωποι και η διάθεση τους να σου ανοίξουν την πόρτα της καρδιάς τους.

Στη ζωή μου βρήκα πολλές κλειστές πόρτες, μα και κάποιες ανοιχτές που περίμεναν να μπω για να με εγκλωβίσουν στο άδειο τους χώρο. Με κάθε πόρτα που έκλεινε πίσω μου, ένιωθα πως κάτι τελείωνε, αλλά δεν έβρισκα τη δύναμη και την ελπίδα ότι κάτι άλλο κάπου αλλού είχε ξεκινήσει. Κοιτώντας σκυφτός τον κόσμο, δεν μπορείς να δεις πόσο βαθιά στον ορίζοντα φτάνει ο ήλιος πριν σου χαρίσει το τελευταίο του φως. Ποτέ πριν δεν ένιωσα τόσο τυφλός όσο ένιωσα δίπλα σου, σαν να ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου ένας τελείως άγνωστος κόσμος, ένας κόσμος που σαν ονειροπόλος ερωτεύτηκα και αγκάλιασα με την καρδιά μου. Είχα την τύχη για λίγες μέρες, να δω ένα χαμόγελο πιο εκτυφλωτικό και από τον ήλιο, πιο ζεστό και από την φωτιά όταν άγγιζε την ψυχή μου, και πιο ανατριχιαστικό και από το βραδινό αεράκι, όταν προσπαθούσα να το αποτυπώσω στη μνήμη μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ, ότι μπορούσες να βγάλεις τέτοια δύναμη από την ψυχή σου και να μου την χαρίσεις τόσο απλώχερα. Αυτό το βλέμμα σου όποτε το συναντούσα ένιωθα πως άγγιζε την ψυχή μου, αισθανόμουν γυμνός σαν να μπορούσαν τα μάτια σου να φτάσουν στο πιο απόκρυφο κομμάτι της ύπαρξης μου. Ένιωθα την ψυχή μου να λιώνει, σαν να ήμουν κερί και τα μάτια σου ήταν η φλόγα. Ένιωθα ζεστασιά μέσα στο βλέμμα σου, και ας φύσαγε ο άνεμος για να με σβήσει. Έχω συναντήσει αρκετά βλέμματα ανθρώπων που με κοίταξαν αλλά ποτέ πραγματικά δεν με είδαν, αλλά ο τρόπος που εσύ με κοίταξες με έκανε να πιστεύω ότι πριν ήμουν τυφλός, και εσύ ήσουν το φως μου. Νόμιζα ότι ήταν υπερβολή να μπορεί κάποιος να αγκαλιάσει τον κόσμο, μα πραγματικά έτσι ένιωσα όταν στα δυο μου χέρια κρατούσα όλο τον δικό μου κόσμο.

Πάντα ένιωθα μόνος, τα βράδια πριν κοιμηθώ αναζητούσα κάτι να κρατήσω στην αγκαλιά μου, ένιωθα ένα σφίξιμο στην καρδιά όταν τα χέρια μου επέστρεφαν άδεια. Όταν σε αγκάλιασα για πρώτη φορά, και ήρθε η καρδιά σου τόσο κοντά στη δική μου, έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να την ακούσω και ένιωσα ότι βρισκόμουν στον παράδεισο, μαζί σου, και τίποτε άλλο δεν είχε σημασία. Το όμορφο ηλιοβασίλεμα, θα ήταν και αυτό σαν τα άλλα που τα μάτια μου αντίκρυσαν και ξέχασαν, μα ήταν διαφορετικό, γιατί όσο σε είχα στην αγκαλιά μου, το είδα ζωγραφισμένο στα μάτια σου την ομορφιά του στο χαμόγελο που σχημάτιζαν τα χείλη σου. Δεν ξέρω αν το ένιωσες και εσύ, αλλά ήταν ότι πιο δύσκολο έχω πετύχει ως τώρα να σε αφήσω από την αγκαλιά μου, δεν ήταν μόνο η ζεστασιά της καρδιάς σου που ένιωσα τότε που σε ένιωθα κοντά μου, ήταν η γλυκήτητα, η τρυφερότητα, η δύναμη που έβρισκα στην αγκαλιά σου. Εκεί, μέσα στα δυο σου χέρια, κοντά στην καρδιά σου, καθώς με κοίταγες κατάλαβα τι σημαίνει ευτυχία.Κατάφερες μόνο με τα δυο σου χέρια, να γιατρεύσεις την πληγωμένη μου καρδιά

Φοβάμαι, φοβάμαι πως θα με ξεχάσεις γιατί βλέπεις την απόσταση σαν εμπόδιο, ένα εμπόδιο που χωρίζει. Δεν σε έχω νιώσει μακριά μου ούτε ένα δευτερόλεπτο από τότε που σε γνώρισα, μπορεί να μην υπάρχει η φυσική παρουσία του ενός δίπλα στον άλλον, αλλά αυτό δεν με κάνει να αισθάνομαι τίποτα λιγότερο απ’το αν ήσουν εδώ. Νιώθω αυτή την ανάγκη να σου δώσω ότι έχω, για να καλύψω το κενό που δημιουργεί η απόσταση, και εγώ θα ήθελα να σε έχω κοντά μου, στην αγκαλιά μου, να είμαι πραγματικά ένα κομμάτι της ζωής σου, και όχι κάτι τόσο ψεύτικο, διαδικτυακό.

Δεν θέλω να με ξεχάσεις ακόμα και αν πιστεύεις ότι η απόσταση είναι τόσο μεγάλο εμπόδιο εγώ δεν θα το καταφέρω ποτέ, γιατί η καρδιά που βρίσκεται στο σώμα μου, πάντα θα χτυπά για εσένα, πάντα θα θυμάται τον χτύπο της δικής σου καρδιάς, και πως ένιωσε όταν έστω και για λίγο η δική σου κοντά της. Η απόσταση μπορεί να χωρίζει εσένα και εμένα, μα μη ξεχνάς άφησα την καρδιά μου εκεί μαζί σου, τις καρδιές μας τίποτε δεν μπορεί να τις χωρίσει. Έτσι νιώθω όταν κοιτάζω το φεγγάρι, νιώθω πως το κοιτάς και εσύ μαζί μου, και ας μην είσαι δίπλα μου, και τότε είναι που χαμογελώ γιατί δεν χρειάζεται να κοιτάξω δίπλα μου, αρκεί να βάλω το χέρι στο στήθος, και θα νιώσω τον συγκάτοικο με τον οποίο μοιράζομαι την καρδιά μου <3

Τι απομένει αν όχι οι στιγμές πριν το τέλος σε μια ψυχή που αγάπησε και τώρα πρέπει να αφήσει αυτή την αγάπη...?

Πολύ μακριά ... 18/6/2011

Ήταν μια από αυτές τις μέρες που εύχομαι να είχα μείνει μέσα, να ήμουν ο Νίκος ο παλιός, να μην ήλπιζα, να έκανα αυτό που μου έλεγε η λογική και όχι αυτό που με παρακαλούσε η καρδιά μου. Μέρες σαν αυτή απλά με κάνουν να θέλω πραγματικά να φύγω μακριά της, όσο πιο μακριά γίνεται. Χτες είπε ότι ήθελε να βάλει τα κλάματα και δεν ήξερε το γιατί, ήθελα να την αγκαλιάσω σφιχτά και κοιτάζοντας τη στα μάτια να της πω ότι όλα θα πάνε καλά, και αν ένιωθε την ανάγκη να της πρόσφερα τον ώμο μου να κλάψει. Μα δεν μπορούσα είμαι ένας φίλος, και ότι ξέρει τι αισθάνομαι για εκείνη την έχει κάνει τυπική απέναντι μου. Σήμερα είπε ότι τα δάχτυλα της έχουν κενά μεταξύ τους και ότι ντρεπόταν ότι θα την κοροϊδέψουν, ήθελα να της πιάσω το χέρι και να της πω ότι τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλα είναι για να έρθει ένα άλλο χέρι και να τα γεμίσει, με αγάπη, τρυφερότητα. Μα δεν μπορούσα δεν είχα το δικαίωμα δεν μπορώ. Είναι στιγμές που θέλω να την αγκαλιάσω, να την αρπάξω και να τη φιλίσω, είναι στιγμές που θέλω να κλάψω όταν την βλέπω λυπημένη μα όταν θα με ρωτήσει γιατί, δεν θα μπορέσω να απαντήσω. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να την κοιτάξω γιατί τα μάτια μου θα προδωθούν στο βλέμμα της, δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει γιατί η φωνή της έχει γίνει το φάντασμα κάθε μου ονείρου, το άρωμα της κάνει την ατμόσφαιρα τόσο βαριά αισθάνομαι ότι αναπνέω το πιο εθιστικό τοξικό που μια μέρα θα με σκοτώσει και είναι στιγμές που εύχομαι να το κάνει, μα δεν μπορώ. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο που δεν υπάρχει εκείνη, δεν μπορώ να φανταστώ ένα δευτερόλεπτο της αιωνιότητας ακόμα και στο σκοτάδι χωρίς εκείνη, είναι το φως μου, είναι η πίστη μου, ο λόγος που είμαι εδώ. Όλοι μου λένε να την ξεχάσω, να πατήσω Χ σε εκείνη και ότι την θυμίζει, όλοι μιλάνε με το στόμα της λογικής γιατί να θέλω να ακούσω το ψίθυρο της καρδιάς μου όταν οι κραυγές τους είναι τόσο δυνατές και δεν θέλουν να με δουν δυστυχισμένο? Κουράστηκα να μου λένε ότι αξίζω κάτι καλύτερο, όταν εκείνη με έκανε καλύτερο. Κουράστηκα όμως και να κυνηγάω μια σκιά βαδίζοντας στο σκοτάδι, θέλω να φύγω μακριά και μακριά θα φύγω. Λένε ότι δεν πρέπει να περιμένεις κάποιον που σου είπε "σ'αγαπάω" και δεν σε κοίταξε στα μάτια να σου πει "φεύγω" και να το κάνει, έτσι και εγώ θα φύγω όπως ήρθα και όπως ήμουν στη ζωή της, σαν μια σκιά. Δεν το αξίζω να πληγώνομαι. Δεν το αξίζω να δακρύζω. Όπως δεν πλήγωσα ποτέ όποιον που αγάπησα, όπως δεν έκανα ποτέ να δακρύσει κάποιος που είχα στην καρδιά μου. Δεν ζήτησα τίποτα από εκείνη. Δεν ζήτησα ανταπόκριση, ανταπόκριση σημαίνει να δώσεις κάτι ως αποτέλεσμα του ότι έλαβες κάτι, εγώ ήθελα να με αγαπήσει επειδή το ένιωσε όχι επειδή εγώ το ζήτησα. Έτσι θα φύγω μακριά πολύ μακριά. Δεν μπορώ να είμαι δίπλα της άλλο γιατί είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η αγάπη η αληθινή και ανιδιοτελής αυτή που δεν θα έχεις τη τύχη να νιώσεις πολλές φορές στη ζωή σου και που γράφουν στα παραμύθια, δεν είναι ικανή να κρατήσει κάποιον δίπλα σου αν ο ίδιος δεν θέλει. Έτσι θα φύγω όσο ακόμα η καρδιά μου χτυπά και έχει τη δύναμη, θα φύγω όσο οι αναμνήσεις της δεν με πνίγουν στον πόνο αλλά καταφέρνω να επιπλεύσω στον απύθμενο βυθό τους, θα φύγω όσο τα λόγια της είναι απλά χαρακιές και αφήνουν κάποια κομμάτια της ψυχής μου ανέπαφα χρειάζομαι ζωή μέσα μου για να ζήσω, χρειάζομαι δύναμη, χρειάζομαι ελπίδα. Θα φύγω γιατί δεν ξέρω πόσα βράδια ακόμα η καρδιά μου θα πονά τόσο και θα αντέχει, δεν ξέρω πόσα δάκρυα τα μάτια μου ακόμα αντέχουν να αφήσουν να πέσουν στην ψυχή μου, πόσα όνειρα μπορώ να κοιτάζω από το περιθώριο να γκρεμίζονται ένα ένα. Θα φύγω για να ψάξω λίγη αγάπη, λίγη ζεστασιά, μια αγκαλιά για εμένα, για τον Νίκο. Δεν ζητάω την αποδοχή των άλλων, δεν ζητάω τη συμπόνια και τον οίκτο τους, δεν ζητάω τη λύπηση κανενός. Αξίζω και εγώ μια τρυφερή αγκαλιά, αξίζω και εγώ να νιώσω λίγη ευτυχία, να μπορώ να νιώσω ελεύθερος, να μπορώ να χαμογελάσω και όχι να προσποιούμαι ότι το κάνω. Αξίζω και εγώ κάτι που εκέινη δεν μπόρεσε να μου το προσφέρει ... αγάπη ...
Έτσι θα φύγω από εκείνη, μακριά ...

Ο χρόνος και η πρόκληση του "τώρα" ...

Όταν μετράς την ώρα οι δείκτες μοιάζουν παγωμένοι, μα αν την αφήσεις να κυλήσει η ζωή σου αν την κοιτάξεις, μοιάζει άδεια. Έτσι έμεινα εγώ και ο χρόνος που σπάταλησα, ξεχασμένοι, παγωμένοι, ούτε ο ήλιος δεν μπορούσε να αγγίξει την κρύα μας καρδιά. Είναι στιγμές της ζωής σκληρές, μα σημαντικές που με άλλαξαν, που με χτύπησαν, μου έμαθαν να σηκώνομαι, μα πιο σημαντικά άνθρωποι που με άγγιξαν και με έκαναν αυτό που είμαι. Ένας τέτοιος άνθρωπος είσαι και εσύ, που ελπίζω να το διαβάσεις αυτό τώρα, μπορεί ο χρόνος να κύλησε, να χάθηκε ή να ξεχάστηκε μα οι αναμνήσεις όση σκουριά και αν πιάσει το μυαλό ζουν φωλιασμένες στο στήθος, κοντά στην καρδιά. Είναι περίεργο πως μια ανάμνηση όσο αδύναμη, όσο σύντομη και αν είναι είναι ικανή να σου προκαλέσει τρέμουλο, να γίνει δάκρυ στα μάτια σου, ή ακόμα και να κλέψει ένα χτύπο απ'την καρδιά σου. Μα έτσι είναι οι αναμνήσεις μου, είμαι φτωχός, γιατί ο πλούτος μου βρίσκεται στην καρδιά σου, είμαι τυφλός γιατί το φως μου βρίσκεται στην ματιά σου, και τώρα πια ψυχικά νεκρός γιατί φεύγεις και βλέπω μόνο τη σκιά σου. Για τελευταία φορά θα δω τα μάτια που αγαπάω, για τελευταία φορά θα τα κοιτάξω και θα πω πως δεν πονάω, και όλα τα λόγια που κρατούσα μες στο στήθος θα τα πνίξω, ήσουν το όνειρο που δεν κατάφερα να αγγίξω. Είναι μοιραίο μάλλον οι πιο σημαντικοί άνθρωποι να μπορούν να σου δώσουν μόνο την απουσία τους στη ζωή σου, μια απουσία αμείλικτη, και ένα κενό που δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Ακόμα και αν η μνήμη ξεχάσει και θαμπώσουν οι φωτογραφίες, ακόμα και αν η καρδιά μου γεράσει και ξεχάσει τις δικές μας ιστορίες, θα γυρνάω κάποιο βράδυ τις σελίδες απ'το βιβλίο, δεν ξεχνάν ποτέ οι λέξεις πόσο κοστίζει ένα "αντίο". Και αν λυγίσω και αν πέσω με τα μάτια δακρυσμένα, μην φοβάσαι έχω μάθει τα όνειρα μου να κρατώ θαμμένα. Έτσι έμαθα να ζω, για εσένα, δεν θέλω τα λόγια μου να σε πληγώσουν και ας με σκοτώνει, οι αναμνήσεις ας προσπαθούν να χαρακώσουν η καρδιά μου έμαθε να αντέχει μόνη. Θυμάμαι τα μάτια σου, και ψάχνω να βρω τον ουρανό μου, θυμάμαι τη φωνή σου και ψάχνω να βρω τον ρυθμό της καρδιάς μου, μα ξεχνάω πόσες φορές άνοιξα τα φτερά μου και μου τα κόψανε, ξεχνάω πόσες φορές έδωσα ένα κομμάτι απ'την καρδιά μου και μετά μάζευα στο κρύο τα κομμάτια του. Δεν ξέρω τι προσπάθησε η ζωή να μου μάθει φέρνοντας σε εδώ, αν προσπαθεί να μου μάθει κάτι παίρνοντας σε μακριά μου, δεν έμαθα να ζω με την απουσία σου απ'τη ζωή μου, απλά αναγκάστηκα να συνηθήσω τον πόνο που αυτή μου προκαλούσε. Φόρεσα το χαμόγελο που ο κόσμος θέλει να βλέπει, χρησιμοποιήσα τις λέξεις που θέλησε να ακούει, μα αν κοιτούσες καλύτερα τα μάτια μου, αν σε ένοιαζε λίγο περισσότερο η καρδιά μου, θα έβλεπες τον κόσμο μου να γκρεμίζεται κομμάτι κομμάτι, θα έβλεπες πίσω απ'το χαμόγελο της ψυχής μου το δάκρυ, πίσω απ'τις λέξεις την πιο δυνατή κραυγή σιωπής, ίδια με αυτή στην οποία με άφησες να ζω. Γύρισες όμως την πλάτη αντί να με κοιτάξεις, και αυτή ήταν η τελευταία σου εικόνα που κράτησα στο μυαλό μου, και αν λύγισα και τα μάτια μου την αποτύπωσαν θολή στην καρδιά μου, το συναίσθημα της πίκρας μένει αναλείωτο, η γεύση της άφησε τα χείλη μου και σαν δηλητήριο έφτασε στην ψυχή μου. Έτσι εγώ και ο χρόνος χάσαμε, το τρένο της ζωής δεν το προφτάσαμε. Ίσως ο κόσμος αυτός, να μην έχει ανάγκη πια την αγάπη που προσφέρω, έναν άνθρωπο με ειλικρινά αισθήματα που αφήνει την αυτοθυσία και όχι τα λόγια για να τα αποδείξουν. Μάλλον κατέβηκα σε λάθος στάση, στο κόσμο που το "φαίνεσαι" κερδίζει το "είσαι" και αναρωτιέμαι τι με κρατάει εδώ? Οι αναμνήσεις σου αποστράγγισαν την τελευταία σταγόνα λογικής, μα ο χρόνος πάντα κυλά, δεν περιμένει ποτέ για κανέναν, η ζωή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του "τώρα" ούτε του πριν, ούτε του μετά, είναι η ύπαρξη μας μια ψευδαίσθηση καθηλωμένη στο τώρα. Τώρα κλεινω λοιπόν τα μάτια και ξαφνικά θυμάμαι, η στάση που κατέβηκα έγραφε "προορισμός" φαντάζομαι λοιπόν ότι για εσένα δεν ήμουν καν ένας σταθμός ...

Άδειες σκέψεις ...

Σιωπηλό απόγευμα, το αεράκι χαϊδεύει απαλά τα μάγουλα μου καθώς χαζεύω τον ορίζοντα. Η ηρεμία που προσπαθεί να επιβάλει το τοπίο έρχεται σε σύγκρουση με τα αγρίμια που παλεύουν να σκίσουν την ψυχή μου στα δυο. Κάποτε, θυμάμαι τις μέρες που ήμουν ανέμελος και μπορούσα να χαμογελάσω, να ζήσω, να νιώσω ότι ο χρόνος δεν έτρεχε μπροστά μου αλλά περπατούσε δίπλα μου και μαζί ζωγραφίζαμε το μονοπάτι μας. Κάποτε ήμουν αυτός που χαμογελούσε και έδινε το χαμόγελο στο πρόσωπο των άλλων, μια αθώα ύπαρξη γεμάτη όνειρα, θέληση για ζωή. Τότε είχα λιγότερα άτομα στη ζωή μου αλλά δεν ήξερα τι σημαίνει μοναξιά ή δυστυχία...



Η ζωή είναι όμως σαν τον δρόμο, δεν υπάρχουν μόνο ευθείες, υπάρχουν και στροφές. Μάλλον η δική μου στροφή με τον καιρό με έβγαλε σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω, έναν κόσμο τελείως διαφορετικό. Τώρα πια κάθε στιγμή είναι μια μαχή, κάθε αναπνοή ένας αγώνας για επιβίωση και ένα χαμόγελο, όσο τρελό και αν ακουστεί είναι πιο πολύτιμο και από κόσμημα αν το βρει κανείς ζωγραφισμένο στα χείλη μου αλλά να το έστειλε η ψυχή μου εκεί. Τώρα πια ο χρόνος έχει φύγει μπροστά και αισθάνομαι ότι κυνηγάω πράγματα που είτε δεν θα μπορώ να αλλάξω είτε δεν θα θέλουν να αλλάξω. Και μένω έτσι πίσω, κουρασμένος, απογοητευμένος. Πια ψάχνω την ευτυχία στα μάτια των άλλων, για να κρύψω τη θλίψη στα δικά μου, και δεν τα καταφέρνω πάντα τόσο καλά. Πια νιώθω ότι ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους όταν περπατάω είμαι πιο μόνος από ποτέ...



Σε σκέφτομαι, μα η ανάμνηση σου γλιστρά από τα χέρια μου όπως γλιστρά αθόρυβα η σκιά σου πριν προλάβεις να την κοιτάξεις. Σε αισθάνομαι, και προσπαθώ να αγγαλιάσω αυτήν την σκιά λίγο πριν φύγεις, να κοιτάξω τα μάτια σου λίγο πριν τα αποστρέψεις, να αιχμαλωτίσω την φωνή σου λίγο πριν οι λέξεις της με μαχαιρώσουν. Σε ονειρεύομαι, μα ακόμα και στα όνειρα μου, δεν διάλαξες εμένα ούτε μια φορά, ξυπνάω με δάκρυα στα μάτια και έναν γνώριμο πια πόνο στο στήθος. Αυτός ο πόνος είναι γιατί σ'αγαπάω, γιατί θα το κάνω πάντα όποιο και αν είναι το κόστος ανεξαρτήτου αναγνώρισης. Γιατί εγώ ήμουν που σου έστειλα τη σκέψη μου για να μην νιώθεις μοναξιά, εγώ είμαι που αισθάνθηκα και ήθελα να σε έχω δίπλα μου, για να μην αφήσω τίποτα να σε πειράξει, εγώ ήμουν που σε ονειρεύτηκα θέλοντας να φτάσω στον παράδεισο. Εγώ σ'αγάπησα με όλο μου το είναι, πιο πάνω και από τον εαυτό μου, και εμπιστεύτηκα την καρδιά μου στα χέρια σου. Εύχομαι να μη νιώσεις ποτέ ότι αυτά που δίνεις στο άτομο που αγαπάς με όλη σου την ψυχή, δεν είναι αρκετά, να μην νιώσεις τον πόνο που νιώθω εγώ κάθε φορά που προσπαθώ να σε αγγίξω και είσαι ήδη μακριά...



Έτσι έμαθα να περνάω τον καιρό μου. Όταν εσύ ζούσες τη ζωή σου, εγώ ζούσα μέσα από τις αναμνήσεις μου, μέσα στις σελίδες ενός ημερολογίου, σε έψαχνα σε κάποιο όνειρο όταν η ζωή τα έκανε όλα εφιάλτες, και περίμενα γιατί όλοι μου λέγανε να κάνω υπομονή. Αλλά κανείς δεν ήξερε τι πέρναγα, κανείς δεν είδε τη θλίψη στα μάτια μου, τον πόνο στην ψυχή μου. Κανείς δεν άκουσε την στεναχωρημένη ηχώ που έφεραν τα λόγια μου όταν δεν χρειαζόταν να υποκριθώ πως είμαι καλά. Όλοι ήθελαν να με δουν ευτυχισμένο, μα κανείς δεν ήθελε να μου δώσει αυτή την ευτυχία και έτσι έμεινα εγώ και το ημερολογίο μου. Είναι μια μεγάλη παρηγοριά για εμένα ότι μπορώ να μιλήσω σε κάποιον και να ανοίξω την ψυχή μου, να ξέρω ότι θα με ακούσει και ας μην μπορεί να μου απαντήσει. Να ξέρω ότι δεν με ακούει από υποχρέωση αλλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο πιο πιστός μου φίλος.



Τρεις βδομάδες ακόμα, τρεις βδομάδες και μια μέρα που μάλλον περιμένω είκοσι χρόνια να έρθει. Την ημέρα εκείνη που θα μπορέσω να είμαι εγώ, και δεν θα χρειάζεται να χαμογελάω αν νιώθω πόνο ή θλίψη, την ημέρα εκείνη που θα χαμογελάω γιατί έτσι αισθάνομαι, γιατί έτσι νιώθω. Είναι περίεργο πως εκείνη την ημέρα εσύ θα καθορίσεις τι θα νιώθω για αρκετές επόμενες της ζωής μου, είναι περίεργο ότι σου έχω δώσει τη δύναμη να γκρεμίσεις τα όνειρα μου αφού το έκανες ξανά και ξανά, μα αν δεν ρισκάρω δεν θα μάθω ποτέ, τώρα ξέρω πως σε χάνω, αλλά άμα δεν ρισκάρω ξέρω ότι θα είμαι πάντα ο χαμένος...



Και όταν όλα θα τελειώσουν, και όταν η μέρα εκείνη θα έρθει, το θλιβερό θα είναι ότι παρά την αναμονή, τον πόνο, αλλά και τα όμορφα συναισθήματα που ένιωσα, δεν θα είμαι εκεί, για να μου πεις ούτε καν ένα "ευχαριστώ" που σου έδωσα την καρδιά μου ζητώντας λίγη από την αγάπη σου ...

Η ευτυχία ...

Η ευτυχία έρχεται σε πολλές μορφές , στην συντροφιά των συγγενών , των φίλων , στο αίσθημα που νιώθεις να βλέπεις τα όνειρα κάποιου να γίνονται πραγματικότητα , ή την ελπίδα ζωγραφισμένη ξανά στα πρόσωπα αυτών που την χάσανε. Πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι , γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσο προσωρινή η ευτυχία μπορεί να ναι. Ένα χαμόγελο μπορεί να φωτίσει σαν ήλιος την ζωή ενός ανθρώπου , να την εμπνεύσει όχι να φτάσει στα όρια της , αλλά και να τα ξεπεράσει. Τι είναι άραγε αυτό που σημαδεύει την εποχή μας? Μπορεί ο άνθρωπος να επιρεάσει τον κόσμο στον οποίο ζει με τα όνειρα και την δράση του? Πιστεύω ότι οι πράξεις μας μετράνε και δεν ξεχνιόνται , μια αόρατη δύναμη καταγράφει το τι , πότε , και γιατί , άσχετα αν δεν το γνωρίζουμε. Κάποιες πράξεις μάλλιστα είναι τόσο αγνές , με τόσο ισχυρά κίνητρα που μπορεί να αλλάξουν την ροή της ζωής πολλών ανθρώπων. Ίσως να μην υπάρχουν πια πολλά τέτοια άτομα στον κόσμο μας , γιατί οι καιροί μας δεν είναι εύκολοι , και η αγνή και ανυστερόβουλη προσέγγιση των ζητημάτων που μας απασχολούν διώκεται σαν να ήταν έγκλημα. Και όμως όπως και ο ήλιος έτσι και η αλήθεια αν κρύβεται είναι μόνο για λίγο και ύστερα πάλι θα λάμψει όπως ποτέ πριν. Ένα τέτοιο άτομο είναι η αφορμή που γράφω αυτό το κείμενο , γιατί θα 'θελα να ξέρει πως η ζωή μου δεν θα ναι ποτέ ξανά ίδια απλά και μόνο επειδή την γνώρισα. Το μυστήριο τελικά για εμένα λύθηκε , όποιο αστέρι και να κάτσει δίπλα στον ήλιο θα λάμψει γιατί θα πάρει λίγη από την φωτεινότητα του , και εγώ πήρα τόσο φως , που η ψυχή μου στο πιο πυκνό σκοτάδι της ζωής λάμπει σαν φανάρι δείχνωντας μου τον δρόμο προς την ευτυχία. Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό που έστειλε έναν αγγελιοφόρο του στην γη , και την ίδια απλά που υπάρχει και κάνει μπλε τον ουρανό την μέρα , και τα αστέρια να λάμπουν την νύχτα ...