Ήλιε που δεν δίνεις πια φως
Νύχτα που δεν έχεις πια φεγγάρι
Στην έρημο της μοναξιάς είμαι μοναχός
Δίχως της ελπίδας το πολύτιμο καράβι
Είναι η σιωπή ετούτη δίκοπο μαχαίρι
Σαν ίσκιος συνοδεύει κάθε βήμα στο σκοτάδι
Του ηλίου την δύναμη εύχομαι να φέρει
Το φως που θα ανατείλει να μου δώσει ένα χάδι
Έμεινα άγρυπνος φρουρός στα όνειρα σου
Είμαι θνητός στην υπηρεσία μιας θεάς
Θα σε προσέχω ψυθίρισε της καρδιάς σου
Το μόνο που με νοιάζει καλά να περνάς
Και αν σαν το κερί σβήσω στου ανέμου την πνοή
Μην φοβάσαι αν θα τηρήσω την υπόσχεση που δίνω
Θα ναι η καρδιά και η ψυχή μου πάντα εκεί
Ασπίδα που κακό να σου κάνουν δεν θα αφήνω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου