Ήλιε της σιωπής

Ήλιε που δεν δίνεις πια φως

Νύχτα που δεν έχεις πια φεγγάρι

Στην έρημο της μοναξιάς είμαι μοναχός

Δίχως της ελπίδας το πολύτιμο καράβι

Είναι η σιωπή ετούτη δίκοπο μαχαίρι

Σαν ίσκιος συνοδεύει κάθε βήμα στο σκοτάδι

Του ηλίου την δύναμη εύχομαι να φέρει

Το φως που θα ανατείλει να μου δώσει ένα χάδι

Έμεινα άγρυπνος φρουρός στα όνειρα σου

Είμαι θνητός στην υπηρεσία μιας θεάς

Θα σε προσέχω ψυθίρισε της καρδιάς σου

Το μόνο που με νοιάζει καλά να περνάς

Και αν σαν το κερί σβήσω στου ανέμου την πνοή

Μην φοβάσαι αν θα τηρήσω την υπόσχεση που δίνω

Θα ναι η καρδιά και η ψυχή μου πάντα εκεί

Ασπίδα που κακό να σου κάνουν δεν θα αφήνω

Πληγωμένη Καρδιά

Ποιος Θεός κυβερνά τον σάπιο κόσμο αυτό?

Που θ'άφηνε τα ματάκια σου να ρίξουνε ψιχάλες

Αχ να μουν μαντίλι στο χέρι το πληγωμένο μ'απαλό

Για να σβήσω όλες του πόνου τις επώδυνες τις στάλες

Να μουν χώμα και να σουν τριαντάφυλλο

Να μουν νερό και να σουν διψασμένη

Να 'μαι ο στήριγμα στον δύσκολο καιρό

Και μακριά να πέρνω κάθε σκέψη θλιμένη

Η ζωή δεν τελειώνει όμως σε μια εμπειρία

Είναι αυτός σταθμός και όχι του προορισμού το τέλος

Αν σήμερα νιώθεις του πόνου την μεγάλη δυστυχία

Η μοίρα αύριο στης ευτυχίας και της χαράς θα σε πάει το μέρος

Μια στερνή ευχή αποστέλω εκεί ψηλά

Την δύναμη που είναι μέσα σου να βρεις

Προστασία από τα δύσκολα σε μια ζεστή αγκαλία

Και της αγάπης τα όμορφα μάτια στην ζωή να ξαναδείς